wojna informacyjna

Władze Rosji zwiększają kontrolę nad przestrzenią informacyjną; świadczy o tym projekt ustawy o algorytmach rekomendacyjnych w internecie i rozporządzenie FSB dotyczące informacji o działaniach militarnych Rosji – ocenia amerykański Instytut Badań nad Wojną (ISW).

Demonstracje przeciwników mobilizacji nie są w stanie poważniej zachwiać tronem Putina. Mogą jednak zachęcać cichą opozycję wewnętrzną do bardziej asertywnego działania i prowokować jakiś czynnik zewnętrzny. Niewykluczone, że chiński, bo Pekin nie po to bardzo wyraźnie podczas zeszłotygodniowego szczytu Szanghajskiej Organizacji Współpracy zasugerował Putinowi, że oczekuje pełnego podporządkowania się swojej woli (w tym jak najszybszego zakończenia działań wojennych), by teraz bezczynnie przyglądać się, jak kremlowski dyktator próbuje odzyskać sterowność.

Bachulska: Pekin dużo inwestuje w budowę tzw. siły dyskursu, w próby równoważenia wpływów zachodnich mediów i nagłośnienia prochińskich głosów.

- Są ludzie, którzy wymyślają rosyjskie zbrodnie, choć można pokazać setki prawdziwych. Siedzisz w jakiejś dziurze, wymyślasz takie historie i sądzisz, że w ten sposób pomagasz ojczyźnie w wojnie informacyjnej. Nie pomagasz. Chcesz pomóc, to dotrzyj do faktów - powiedział Wiktor Trehubow kapitan Sił Zbrojnych Ukrainy w służbie czynnej, specjalista w dziedzinie komunikacji strategicznej, w czasach pokoju współprzewodniczący partii Demokratyczna Siekiera.

Na ok. 13 tys. przypadków dezinformacji, które monitorujemy w ramach projektu „EU vs. Disinfo”, aż 40 proc. dotyczy Ukrainy. Na drugim miejscu są Niemcy, a tuż potem Polska - mówi w rozmowie z DGP Martyna Bildziukiewicz szefowa East StratCom Task Force - unijnej grupy ds. walki z rosyjską dezinformacją.

Chwalimy reakcję władz na rosyjskie oskarżenia lub oczekujemy odpowiedzi mocniejszej, najlepiej skoordynowanej z Litwinami i Ukraińcami.

Rosyjskie przedsięwzięcia propagandowe i dezinformacyjne z zakresu wojny informacyjnej i psychologicznej to fakt. Jesteśmy w stanie wskazać te działania, ale otwarte pozostaje pytanie, czy jesteśmy gotowi na nie reagować. Bez decyzji, że chcemy to zrobić, oraz bez spójnego pomysłu, kto i jak ma to zrobić, jesteśmy stale narażeni na wrogą aktywność, a przeciwdziałania podejmowane indywidualnie przez przedstawicieli mediów, środowisk społecznych czy poszczególne instytucje państwowe pozostają kontrproduktywne. Państwo powinno zrozumieć, że tylko wykorzystując cały swój potencjał, włącznie z potencjałem społecznym, może skutecznie obronić się przed zagrożeniami informacyjnymi.