społeczeństwo

Dziwne losy ma w Polsce po 1989 r. przymiotnik „liberalny”. Służy raczej jako pochwała lub obelga niż jako opis stanu świadomości społecznej. Po transformacji liberalizm utożsamiano – i słusznie – z wolnością. Społeczeństwo liberalne to bowiem takie, które dopuszcza jak najwięcej wolności. Możemy czynić wszystko, co tylko chcemy, o ile nie naruszamy cudzej wolności.

Negocjacje w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko wpisują się w postsowiecki standard. Zakładnicy są towarem, skutecznym narzędziem w dyplomacji, pozwalającym dbać o interesy władzy. Klasykiem w tej dziedzinie jest Alaksandar Łukaszenka. Targów próbował Wiktor Janukowycz. Dobrodziejstwa płynące z handlu ludźmi dostrzegł również Władimir Putin

Nie założą brunatnych koszul. Nie wzniecą rewolucji. Są odporni na populizm, polityka ich jak nudziła, tak nudzi. Wierzą w wolny rynek i nie chcą, by państwo rozdawało zasiłki. To mit, że polska młodzież skręciła skrajnie w prawo. Konserwatywna jest od dawna, ale tak, jak reszta społeczeństwa.

Spora część polskiej opinii publicznej uważa, że nie mamy problemu z nierównościami. Owszem, mamy. Zwłaszcza z nierównością szacunku. Często piszę w tym miejscu o nierównościach. Zwykle chodzi jednak o nierówności ekonomiczne.

Wszystkie dostępne prognozy demograficzne dla Polski wskazują, że w nadchodzących dekadach czekać nas będzie najpierw powolne, a później coraz szybsze wyludnianie się - mówi demograf prof. Piotr Szukalski. Jak dodaje, depopulacja "wywróci rynek pracy", a także spowoduje m.in. upadek niektórych firm.

Przyjdź, usiądź, żądaj. I nie daj się zastraszyć. Bieg historii potrafili zmienić zwykli ludzie. Bez rozlewu krwi.

Nie czują takiej potrzeby. Nie wierzą, że ich głos cokolwiek zmieni. Czasem mają to całe wybieranie po prostu gdzieś. Czy rzeczywiście tak bardzo znieczulonych jest 49 proc. Polaków, których na mapie wyborczej nie ma?