sąd najwyższy

Na 12 kwietnia wyznaczono termin posiedzenia całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, która ma m.in. zająć się pytaniem o skutki prawne głośnej uchwały trzech izb SN z 23 stycznia 2020 r.

- Moje stanowisko jest jasne – jeśli sprawa trafia do Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, w dalszym ciągu jest w toku, nie jest rozstrzygnięta - mówi Jacek Ziobrowski, prezes Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury.

Sejm, we wtorek, po godz. 10 wznowił przerwane przed dwoma tygodniami obrady; będzie głosował nad poprawkami Senatu do kilku ustaw, m.in do nowelizacji ustawy o Sądzie Najwyższym oraz do noweli zakładającej, że nie tylko lekarz będzie mógł kwalifikować do szczepień przeciw COVID-19.

Sejmowa komisja zarekomendowała odrzucenie senackich poprawek wykreślających wszystkie zapisy noweli ustawy o Sądzie Najwyższym, które nie odnoszą się do dłuższego terminu na wnoszenie skarg nadzwyczajnych. Poparła natomiast poprawkę dodatkowo wydłużającą termin dla tych skarg.

Na 28 kwietnia zaplanowano w Trybunale Konstytucyjnym rozprawę, podczas której rozpatrzone zostanie pytanie prawne dotyczące postanowienia zabezpieczającego wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i zawieszającego działalność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.

Prokuratura Krajowa zażądała akt postępowań toczących się w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN. Chodzi o sprawy, w których podważany jest status osób powołanych do SN w 2018 r.

Wydział spraw wewnętrznych Prokuratury Krajowej wystąpił we wtorek o uchylenie immunitetów trzem sędziom Sądu Najwyższego, którzy mieli doprowadzić do bezprawnego pobytu dwóch osób w zakładach karnych. Chodzi o Marka Pietruszyńskiego, Andrzeja Stępkę i Włodzimierza Wróbla. Przypadek, gdy ktoś niesłusznie spędził za kratami choćby jeden dzień, jest hańbą i wstydem dla wymiaru sprawiedliwości. Co do tego nie ma sporu. Próba pozbawienia immunitetu trzech sędziów za to, że nie dopilnowali osobiście, czy wydane przez nich decyzje uniewinniające pociągnęły za sobą dyspozycje zwolnienia z zakładu karnego, jest jednak naprawdę grubo ciosana. Zwłaszcza że – jak się okazało – doszło do błędu pracowników sekretariatu, za który zostali ukarani odpowiednio degradacją i naganą. Warto to podkreślić, bo akurat przykładów wyciągania konsekwencji wobec urzędników (o funkcjonariuszach publicznych nie wspominając) nie mamy zbyt wiele.

W sytuacji gdy rozpoczęcie procesu w sądzie właściwym miejscowo jest niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, ale zarazem człowiek ten może stawić się w sądzie równorzędnym bliżej miejsca swego zamieszkania, dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby sprawę rozpoznał ten właśnie sąd. Jednocześnie jednak musi chodzić o realne, poważne utrudnienie w dostaniu się do dalej położonego sądu, a nie jedynie o komfort psychiczny oskarżonego. Uznał tak Sąd Najwyższy.