rynek pracy

Otwarcie zawodów reglamentowanych może oznaczać dla rządu wielką batalię na kilkudziesięciu frontach naraz. Politycy PO przyznają, że obawiają się protestów i strajków, które mogą nawet sparaliżować kraj. – Z jednej strony wydłużenie wieku emerytalnego i likwidacja przywilejów, z drugiej wściekli taksówkarze i inne grupy zawodowe. Strach się bać – komentuje jeden z prominentnych polityków PO. Inny dodaje: – Deregulacja – to będzie jeszcze trudniejsze niż przeforsowanie reformy emerytalnej.

Przeciętny czas poszukiwania pracy trwa dziś niemal rok. Przybywa też bezrobotnych, którzy szukają jeszcze dłużej. Znalezienie płatnego zajęcia graniczy z niemożliwością nawet w szarej strefie. Może być gorzej.

Ponad 6,8 tys. zł wyniosła w styczniu średnia płaca w przemyśle węglowym. To 40 proc. więcej, niż rok temu. Pensje wzrosły, bo wszystkie branże przyśpieszyły wypłaty premii: tak firmy uciekają przed kosztami składki rentowej.

Na ostatnim posiedzeniu Sejmu szef największej centrali związkowej w Polsce cytował Adama Smitha. Powołał się na guru liberałów, uzasadniając przygotowany przez NSZZ „Solidarność” obywatelski projekt ustawy w sprawie płacy minimalnej. Zakłada on, że wysokość najniższego wynagrodzenia ma być uzależniona od wzrostu PKB. Im szybciej rozwija się gospodarka, tym szybszy byłyby też wzrost minimalnej płacy. I odwrotnie – jeśli przyrost będzie mniejszy, o jej wysokości zdecyduje rząd, negocjując ją z partnerami społecznymi.

Co piąty pracownik w Polsce (19 proc.) spóźnia się do pracy co najmniej raz w tygodniu - wynika z badania Work Service. Tymczasem każda niepunktualność wiąże się z kosztami dla pracodawców - stwierdza "Puls Biznesu".