recenzja

Miarą klęski „Dożywocia” w Teatrze Polskim w Warszawie jest cisza panująca na widowni

Seria rysowana przez Polcha według scenariuszy Macieja Parowskiego (pięć części to adaptacje opowiadań, jedna to całkowicie oryginalny pomysł) ma dziś urok reliktu z wczesnych lat 90., ale rozczarowaniem już bym jej nie nazwał.

Nikt inny nie potrafi łączyć goryczy, ironii, humoru i wdzięku w tak zaskakujących proporcjach jak Woody Allen.

Słuchając nowej płyty Eltona Johna, przeżyjecie – zgodnie z jej tytułem – wspaniałą, szaloną noc

Tytułowy Spotlight to zespół dziennikarzy śledczych skupionych wokół dziennika „The Boston Globe”, zespół utalentowany, doświadczony i zdeterminowany, potrafiący poświęcić nawet i rok na odpowiednio rzetelne przygotowanie materiału. Kolejny temat podrzuca im Marty Baron, nowy redaktor, którego zainteresowała historia o zatuszowaniu pedofilskiej działalności katolickiego księdza.

W świetnym „Juliuszu Cezarze” z warszawskiego Teatru Powszechnego Barbara Wysocka kompromituje cynizm politycznych gierek i mechanizm władania emocjami tłumu. Z dramatu Szekspira rodzi się protest teatr o wielkiej sile rażenia

Nominowana do jedenastu Oscarów „Zjawa” to imponujący popis technicznej sprawności, a jednocześnie emocjonalnie zdystansowane widowisko

Dożywocie", jedna z najlepszych sztuk Aleksandra Fredry, znów na deskach Teatru Polskiego w Warszawie. Dziś jej premiera. Spektakl reżyseruje Filip Bajon, który przyznał, że inspiracją był dla niego film "Wilk z Wall Street" Martina Scorsese. "Dożywocie" jest jednak dla niego opowieścią nie o jednym, a o wielu wilkach z Wall Street - o ludziach żądnych pieniędzy.

Kiedyś mówić i myśleć o stolicy Polski było zdecydowanie łatwiej, bo „cała Polska budowała swoją stolicę”. Choć Warszawa była wspólnym symbolem Polaków, to zamieszkać w niej było trudno, bo limitowano liczbę meldunków, a chętnych na przeprowadzkę było jeszcze więcej niż dziś. Wtedy stolica to był wielki świat.

Nominowana do czterech Oscarów „Dziewczyna z portretu” to historia inspirowaną losami Einara Wegenera, duńskiego malarza, który jako jedna z pierwszych osób w historii zdecydował się na operację zmiany płci. O filmie opowiadają jego reżyser Tom Hooper oraz operator Danny Cohen