Rafał Woś

A merykańskie poradniki zawsze serwują łatwe i powabne rady. Nie inaczej jest z „Efektem latte” Davida Bacha. Dostajemy tu konkretną propozycję z dziedziny zarządzania finansami osobistymi. Opakowaną w niezwykle atrakcyjną otoczkę. Pociągającą jak biało-brązowa pianka unosząca się na szycie kubka z caffe latte.

W piosenkach śnieg odgrywa, jak wiadomo, rolę centralną. Wyczekują go dzieci, a i dorośli dobrym kuligiem nie pogardzą. Albo – jak w słynnym amerykańskim hicie „Let It Snow” – ucieszą się, że można posiedzieć w domu i pogapić się w kominek. Ciekawe, że zgodnie z nowymi badaniami grupy ekonomistów pogoda miewa przełożenie również na parę innych zjawisk społecznych.

W ostatnich latach mocno urosły szeregi tych, którzy uważają, że państwo ma do odegrania w gospodarce rolę nie tylko regulatora, lecz także inwestora. Od czasów Johna Maynarda Keynesa wiemy, że inwestycje ze środków publicznych wywołują zjawisko mnożnika. Dzięki niemu można zmierzyć, czy pieniądze wydane na cele publiczne – np. budowę linii kolejowej albo laboratorium – przynoszą dodatkowe korzyści dla gospodarki.

Według słownika PWN „proceder” oznacza „działanie, często stanowiące czyjeś źródło utrzymania, które jest uznawane za niezgodne z prawem lub zasadami moralnymi”. W debacie publicznej z oceną procederu jest fundamentalny problem. Problem polega oczywiście na tym, jak się do tego zjawiska ustosunkować. Czy na przykład złodziej samochodów albo dziesioniarz (sprawca rozboju) to postacie, które społeczeństwo powinno karać z całą surowością? Również po to, żeby odstraszać od takich zachowań potencjalnych następców.

Przez długi czas panowało przekonanie, że choć anglosaski kapitalizm bywa zimny i okrutny, to przynajmniej daje wyniki. Nie to, co kapitalizm ciepłych kluch z Europy Zachodniej czy innej Skandynawii. Tymczasem badanie ekonomistów Fredrika Heymana, Pehra-Johana Norbäcka i Larsa Perssona wywraca to przekonanie do góry nogami. „Czy szwedzki biznes jest bardziej przedsiębiorczy od amerykańskiego?” – pytają w tytule najnowszej pracy. Ich odpowiedź jest pozytywna.

Jane Austen to literacka legenda. Ale czy żyjąca na przełomie XVIII i XIX w. niestroniąca od tematów ekonomicznych angielska pisarka dobrze zarabiała na swojej twórczości? Gdyby żyła współcześnie, nie byłoby co do tego najmniejszych wątpliwości. W końcu „Duma i uprzedzenie” albo „Rozważna i romantyczna” to wielokrotnie ekranizowane bestsellery. Ale to dziś. A wtedy?

Economicus 2019, dziewiąta edycja konkursu dla najbardziej interesujących publikacji o gospodarce na naszym rynku wydawniczym, nabiera tempa. Oto tytuły nominowane w kategorii najlepsza książka ekonomiczna przełożona na język polski. Zwycięzcę poznamy 20 listopada podczas odbywającego się w Krakowie Open Eyes Economy Summit

Economicus 2019, dziewiąta edycja konkursu dla najlepszych książek ekonomiczno-biznesowych na naszym rynku wydawniczym, nabiera tempa. Oto publikacje nominowane w kategorii najlepsza książka, poruszające szeroko rozumianą tematykę ekonomiczną. Zwycięzcę poznamy 20 listopada podczas odbywającego się w Krakowie Open Eyes Economy Summit.

Żyjemy w czasach spadku zaufania do wielu szacownych instytucji. To zjawisko można tłumaczyć na dwa sposoby. Jeden polega na mówieniu, że wszystkiemu są winni jacyś „oni”. W tej roli da się zawsze obsadzić jakichś „ruskich trolli”, „populistów” lub innych „antyszczepionkowców”. Można też pójść inną drogą – tak postanowili zrobić ekonomiści David Rapach i Bonnie Wilson z Uniwersytetu w St. Louis. A następnie zastanowić się, jak wiele jest powodów, dla których zaufanie do instytucji słusznie się obniża.

Europa ma wielki problem. Jest nim brak solidarności. Tak przynajmniej uważa amerykańsko-hinduski ekonomista Ashoka Mody, autor książki „EuroTragedy. A Drama in Nine Acts” (Eurotragedia. Dramat w dziewięciu aktach).

Jeszcze nigdy nie było w tym miejscu o Indiach. Naprawiam to niedopatrzenie, bo właśnie trwają w nich wybory parlamentarne (zaczęły się 11 kwietnia, a zakończą 19 maja) – z ekonomicznego punktu widzenia niesamowicie ekscytujące.

Jeśli szukacie odpowiedzi na pytanie, dlaczego świat Zachodu wydaje się dziś dużo mniej bezpiecznym, stabilnym i atrakcyjnym miejscem, powinno wystarczyć w zasadzie jedno zdanie: to efekt trwającego od 40 lat spadku realnych płac dla słabiej wykształconych obywateli USA, Wielkiej Brytanii czy Niemiec. Kolejnym autorem próbującym rzucić na tę sprawę trochę nowego światła jest ekonomista z MIT o nazwisku (nomen omen) David Autor.

Ciekawe wieści płyną z Kanady. Wygląda na to, że rząd może świętować sukces w walce z biedą oraz ubóstwem. Co prowadzi nas do pytania: a może zupełna likwidacja tych zjawisk w bogatych krajach jest jak najbardziej możliwa? A ich kompletne wyplenienie kwestią wyłącznie politycznej woli rządzących?

Postulat "niech bogacze staną się przeżytkiem" (ang. "make the rich obsolete") coraz śmielej zaczyna pojawiać się w amerykańskiej debacie politycznej.

Śledzących i komentujących polskie sprawy publiczne można podzielić na dwie grupy. Tych, co próbują zrozumieć prawicę, oraz tych, którzy – jak ironizował Antoni Słonimski w jednym z felietonów – nie zamierzają oglądać sztuki przed jej zrecenzowaniem.

Matthew Gardner z waszyngtońskiego Instytutu Podatków i Polityki Ekonomicznej (ITEP) poinformował, że Netflix nie zapłaci w ojczyźnie żadnych podatków za 2018 r. Żadnych: ani stanowych, ani federalnych. To smakowita wiadomość, bo najpopularniejsza na świecie platforma streamingowa ma za sobą fantastyczny rok. Zysk netto był największy w ponad 20-letniej historii kalifornijskiej firmy – i wyniósł 845 mln dol. W IV kwartale 2018 r. Netflix chwalił się, że ma już 139 mln subskrybentów.