PRL

Jak na liczebność palestry była ich garstka. Jak na objętość tej notki – aż nadto. Zapisali piękną kartę nie tylko w historii adwokatury, ale i Polski. Wystarczy wspomnieć zmarłego niedawno Czesława Jaworskiego, który w latach 60. bronił oskarżonych w słynnej sfingowanej aferze mięsnej, a później m.in. działaczy NSZZ „Solidarność”, czy Władysława Siłę-Nowickiego, obrońcę w licznych procesach członków „S”, Komitetu Obrony Robotników i Konfederacji Polski Niepodległej, który podczas drugiej fali strajków w 1988 r. wspierał strajkujących w Stoczni Gdańskiej, w Szczecinie i na Śląsku.

Pewnego razu wyjeżdżał poza Warszawę. Przebrał się, przyprawił sobie wąsy i brodę i tak, nierozpoznany, minął wszystkie straże i szczęśliwie dotarł do celu. W przeddzień porwania i śmierci pilnującym go dzień i noc trzem drabom w samochodzie zaproponował (…) czarną kawę na rozgrzewkę” – wspominał go prałat Teofil Bogucki, ówczesny proboszcz parafii św. Stanisława Kostki, w której ks. Popiełuszko pełnił posługę od 1980 r.

Społecznica naturalna, z głębokim przekonaniem, że o ludzi trzeba walczyć, z ludźmi trzeba być. Walcząca samotnie” – opowiadał o Annie Walentynowicz Jacek Kuroń.

Chyba najbardziej nieoczywista postać z tych, które miały decydujący wpływ na losy niepodległej Polski. Legenda, która własnoręcznie podważyła swoją legendarność. Jedno jest pewne – bez lidera Solidarności Polska, Europa i świat wyglądałyby inaczej.

Opowieści o tym, jakim cudem komunistyczne władze mentalnie tkwiące jeszcze w stalinizmie pozwoliły, by górale i sądeckie lachy zaczęli się legalnie bogacić, jest wiele. Najbardziej prawdopodobna jest ta ze śliwowicą łącką w roli głównej.