PPE

Począwszy od 1998 r., wprowadzono w Polsce trzy różne produkty, które miały stworzyć podstawy prawne do dodatkowego oszczędzania na emeryturę. To pracownicze programy emerytalne (PPE), indywidualne konta emerytalne (IKE) i indywidualne konta zabezpieczenia emerytalnego (IKZE). Na podstawie danych gromadzonych przez Komisję Nadzoru Finansowego można wskazać dwa parametry opisujące popularność poszczególnych form.

Starzenie się społeczeństwa powoduje, że publiczne systemy emerytalne nie będą już w   stanie zapewnić osobom starszym adekwatnych do ich potrzeb finansowych świadczeń. Oznacza to, że nie będą oni w   stanie utrzymać konsumpcji na poziomie przynajmniej zbliżonym do tego, jaki mieli w   okresie aktywności zawodowej. Stopa zastąpienia wyniesie w Polsce za 30 lat co najwyżej 40 proc., a są też projekcje na poziomie 30 proc. Mówiąc wprost – obecnemu pokoleniu pracującemu grozi ubóstwo na starość.

Dobrze, że rząd rozpoczął dyskusję nt. przebudowy III filara emerytalnego. Jednak rozwiązania zaproponowane przez wicepremiera Mateusza Morawieckiego budzą kilka poważnych wątpliwości.

Istniejące od 1999 r. fundusze emerytalne mogłyby zostać włączone w ambitny plan inwestycyjny, który ogłosił minister Morawiecki, zwiększając istotnie szanse jego realizacji. Pytanie tylko, czy rząd jest skłonny pójść drogą oswojenia OFE.

Pracownicze programy emerytalne (PPE) funkcjonujące w Polsce zbliżają się do wieku maturalnego. Niestety, jeśli sukces mierzyć liczbą programów, a przede wszystkim ich uczestników lub wartością zgromadzonych tam aktywów, trudno liczyć na szóstkę na maturze. Czas więc na konkretne działania. Takie, które pozwolą na faktyczne rozpowszechnienie PPE, a co za tym idzie zauważalny rozwój dodatkowego zabezpieczenia emerytalnego Polaków. Jest to głos w dyskusji zainicjowanej przez wicepremiera Mateusza Morawieckiego w zaprezentowanym Planie na rzecz odpowiedzialnego rozwoju.