polityka

Bezprecedensowa sytuacja, w której Rosja sprzymierza się z Zachodem, by odsunąć od władzy prywatyzującego sobie Mołdawię oligarchę Vladimira Plahotniuca, niesie równie wiele szans, co zagrożeń. W czarnym, ale realnym scenariuszu Mołdawia skończy jako rosyjski satelita, a jej przykład posłuży za wzorcowy dla finlandyzacji Ukrainy.

Kryzys konstytucyjny na Ukrainie między głową państwa i parlamentem blokuje zmiany na strategicznych stanowiskach związanych z polityką bezpieczeństwa i dyplomacją. Wołodymyr Zełenski zarzuca deputowanym, że kwestionując rozpisanie przedterminowych wyborów do Rady Najwyższej, potwierdzają jedynie, że kieruje nimi lęk przed gniewem ludu. Prezydent, próbując przełamać opór „złogów po Petrze Poroszence”, sam jednak brnie w kompromitacje. Z jednej strony okazuje się zbyt słaby, by przejąć kontrolę nad dyplomacją i sektorem siłowym. Z drugiej – osoby, które proponuje na wysokie stanowiska, należą do porządku oligarchicznego w czystej formie.

Rozbicie dzielnicowe”, „wypowiedzenie posłuszeństwa państwu polskiemu”, „landyzacja kraju” – rząd i zbliżone do niego media szybko dokleiły łatki do pojawiających się pomysłów na nowy sposób decentralizacji państwa. Z kolei opozycja ją fetyszyzuje, przedstawiając jako remedium na wszelkie bolączki. Szkoda, bo przy takim klimacie debaty, lub raczej jej braku, może nam umknąć szansa na całkiem sensowną reformę ustroju i odsianie rzeczywiście groźnych pomysłów.

Donald Tusk najbardziej mobilizuje wyborców opozycji, a Władysław Kosiniak-Kamysz demobilizuje wyborców Andrzeja Dudy – wynika z badania, jakie IBRiS przeprowadził dla „Dziennika Gazety Prawnej”, Dziennik.pl, RMF FM i rm24.pl