orzeczenia TSUE

Sprzeczny z prawem unijnym jest przepis polskiego Prawa zamówień publicznych, który każe zamawiającemu wykluczyć z postępowania tego wykonawcę, z którym w ciągu ostatnich trzech lat rozwiązał albo wypowiedział inną umowę - orzekł w czwartek unijny Trybunał.

Nie należy się refundacja wywozowa stosowana wobec produktów rolnych, a nawet eksporter może zapłacić karę, jeżeli okaże się, że przeznaczony do międzynarodowego handlu towar nie miał stosownej jakości. Dzieje się tak również wtedy, gdy przedsiębiorca działał w dobrej wierze, a także kiedy prawidłowo opisał charakter i pochodzenie towaru.

22 listopada trybunał uznał, że holenderskie władze naruszyły art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (wolność wypowiedzi), żądając od dziennikarzy wydania dokumentów objętych tajemnicą dziennikarską, a zawierających, według organów ścigania, tajemnice państwowe.

Trybunał Sprawiedliwości znów pochylił się nad prawami pasażerów lotniczych. W jednym z wyroków stwierdził, że pasażerowi wolno dochodzić odszkodowania za utratę rzeczy nawet wtedy, kiedy znajdowały się w bagażu innej osoby lecącej tym samym samolotem. W drugim orzekł, że w razie wytoczenia procesu o odszkodowanie z tytułu odwołania lotu, termin przedawnienia ustala się zgodnie z przepisami krajowymi każdego państwa członkowskiego. Nie wynika on natomiast z konwencji dotyczących lotnictwa.

W wypadku postępowań upadłościowych przedsiębiorców, którzy mają siedzibę i oddziały w różnych państwach Unii, o chwili zakończenia procedury decyduje prawo miejsca, w którym ją wszczęto. Prawo Unii pozwala jednak wszcząć wtórne postępowanie upadłościowe w państwie, w którym położony jest majątek dłużnika, nawet gdy procedura główna służy ochronie i restrukturyzacji przedsiębiorstwa.

Wszystkie sądy państw Unii związane są każdym orzeczeniem sądu krajowego. Zasada ta rozciąga się również na uzasadnienia orzeczeń i wszystkie płynące z nich wnioski. Dlatego żaden sąd państwa członkowskiego nie powinien odmawiać uznania orzeczenia sądu innego państwa członkowskiego, w którym ten uznaje się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy ze względu na istnienie klauzuli jurysdykcyjnej, którą przyjęły strony sporu. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na pytanie sądu okręgowego z Bremy.

Państwa członkowskie muszą zapewnić, że stężenie w powietrzu pyłu o cząsteczkach nie większych niż 10 mikrometrów nie przekroczy dopuszczalnych wartości. Mają przy tym obowiązek informowania Komisji Europejskiej o przypadkach, w których ich progowe wartości zostaną przekroczone.

Sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wytoczone, by sąd mógł stwierdzić, że powód nie ponosi odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego, mogą być prowadzone przed sądem miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Przepisy państw Unii mogą ograniczać odpowiedzialność właścicieli samochodów, jeżeli za zderzenie aut nie da się przypisać winy żadnemu z kierowców, a ranny pasażer przyczynił się do rozmiaru szkód, jakich doznał – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE.

Pasażer samolotu, który dociera na miejsce co najmniej trzy godziny później niż było to planowane, może domagać się takiego odszkodowania jak pasażer lotu odwołanego w ostatniej chwili - orzekł we wtorek Trybunał Sprawiedliwości UE.

Tylko obiektywne przyczyny uzasadniają odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i tych pracujących na stałe. Dotyczy to także przepisów, na podstawie których umowy terminowe – po spełnieniu określonych warunków – przekształcają się w stałe kontrakty. Ich stosowanie nie może prowadzić do dyskryminacji pracowników, którzy na podstawie tych regulacji otrzymają umowę o pracę na czas nieokreślony.

Zakazane jest wysyłanie ulotek, listów, kuponów itp. stwarzających fałszywe wrażenie, że klient wygrał nagrodę, podczas gdy w rzeczywistości, żeby ją otrzymać, musi ponieść konkretne wydatki - orzekł w czwartek unijny Trybunał Sprawiedliwości.

Jedno z państw Unii może zakazać wjazdu na swoje terytorium głowie innego państwa członkowskiego. W takich sytuacjach działa bowiem wynikające ze zwyczajowego prawa międzynarodowego i z wielostronnych konwencji ograniczenie swobody przemieszczania się.

By można było mówić o bezpośredniej lub nawet pośredniej dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe albo etniczne, nie jest konieczne łamanie praw zagwarantowanych przez ustawę. Wystarczy każde mniej przychylne traktowanie, jeżeli u podłoża takiego zachowania leży różnica rasy lub pochodzenia etnicznego. Dlatego przepisy krajowe uzależniające dyskryminację od naruszenia ustanowionych ustawowo praw lub interesów są niezgodne z antydyskryminacyjną dyrektywą 2000/43.