orzeczenia TSUE

Zasadą wynikającą z rozporządzenia Rady nr 1206/2001 jest zwracanie się przez sąd jednego państwa członkowskiego Unii do władz innego państwa, w którym ma być przeprowadzony dowód potrzebny przy rozpatrywaniu sprawy, której stan faktyczny dotyczy co najmniej dwóch państw Wspólnoty. Są jednak sytuacje, w których sąd, który potrzebuje opinii biegłego z innego państwa UE, nie musi stosować przepisów rozporządzenia dotyczącego współpracy przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych i handlowych – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Państwa członkowskie muszą zapewnić swobodny, równy i wolny od dyskryminacji dostęp przedsiębiorców trudniących się przewozami towarowymi i pasażerskimi do torów i wszelkiej innej infrastruktury kolejowej.

Państwo Unii Europejskiej nie może uzależniać przekazania osoby osądzonej i skazanej zaocznie innemu państwu od możliwości ponownego rozpoznania sprawy – orzekł Trybunał Sprawiedliwości.

Żaden kartel mający na celu wykluczenie z rynku konkurenta nie jest zgodny z zasadami panującymi w Unii, nawet jeśli zwalczana firma działa wbrew krajowemu prawu. Wspólnotowe reguły konkurencji muszą bowiem chronić nie tylko poszczególnych przedsiębiorców, lecz przede wszystkim mają za zadanie utrzymywać zdrową strukturę rynku. Tym samym chronią konkurencję w ogóle – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Państwa członkowskie UE mają prawo stosować przyspieszony lub priorytetowy tryb rozpatrywania całych kategorii wniosków azylowych.

O tym, czy umieszczanie liczników mierzących zużycie elektryczności na wysokości siedmiu metrów, na zewnątrz mieszkań zajmowanych głównie przez Romów, jest dyskryminacją ze względu na pochodzenie etniczne, musi zdecydować sam sąd krajowy.

Państwa członkowskie mogą ustanawiać przepisy krajowe nakładające na spółki przemysłu naftowego obowiązek wprowadzania do obrotu określonej procentowo ilości biopaliw. Cel: osiągnięcie ustalonych zgodnie z dyrektywami 2003/30 i 2009/28 tzw. narodowych celów wskaźnikowych. Warunkiem jest jednak, żeby ustawowo narzucone wartości udziału biopaliw w rynku nie przekraczały norm europejskich.

Sąd państwa Unii nie może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego w innym państwie członkowskim tylko dlatego, że przed wydaniem ENA podejrzany nie został przesłuchany w miejscu wydania nakazu – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Jeżeli spółka dominująca sama nie zostanie uznana za uczestniczącą w kartelu, a Komisja Europejska obarczy ją odpowiedzialnością za naruszenie prawa konkurencji z tego powodu, że w zmowie brała udział jej spółka zależna, to spółka matka nie może być dotkliwiej ukarana niż spółka córka – orzekł Trybunał Sprawiedliwości.

Krajowe przepisy ograniczające w dziedzinie hazardu swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług mają rację bytu tylko wtedy, kiedy są wyrazem troski państwa o zredukowanie sposobności do gry i jeśli publiczna kontrola ekspansji zakładów bukmacherskich jest konieczna do zwalczania przestępczości.

Wtorkowy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdza, że telewizje, które wykupiły prawa wyłączne na mecze, mogą być zmuszone do dzielenia się ich fragmentami z innymi nadawcami po kosztach.

Opinia rzecznika generalnego TS podważa polskie dopłaty do zakupu gruntów rolnych.

Lokalna społeczność powinna mieć dostęp do pozwolenia wydanego na budowę składowiska odpadów. Gdyby okazało się, że zostało ono wydane z naruszeniem europejskich przepisów o zapobieganiu zanieczyszczeniom i konwencji o dostępie do informacji oraz do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, to orzeczenie o jego nieważności nie może zostać uznane za nieuzasadnione naruszenie prawa własności przedsiębiorcy – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Porty lotnicze prowadzą działalność gospodarczą za wynagrodzeniem, na które składają się przede wszystkim opłaty lotniskowe. Dlatego budowy pasów startowych nie powinno się odrywać od tej działalności i nie można jej uznać za wykonywanie zadań publicznych. Finansowanie inwestycji infrastrukturalnych w portach lotniczych może więc być oceniane tak jak każda inna pomoc publiczna – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Przedsiębiorcy mogą się skarżyć do sądów Unii na decyzje Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie umieszczania na ostrzegawczej liście w razie podejrzeń o popełnienie poważnych błędów administracyjnych. Takie decyzje nie są bowiem wyłącznie środkami informacji wewnętrznej dla urzędników Komisji Europejskiej. Dlatego podlegają kontroli. Europejski sąd pierwszej instancji i Trybunał Sprawiedliwości mogą więc sprawdzać, czy akty nakazujące wpis są zgodne z prawem Unii, skoro wywołują niepożądane skutki dla wpisanych.

Państwo członkowskie nie może zobowiązywać usługodawców z siedzibą w innym państwie Unii, prowadzących działalność na własny rachunek, do zgłaszania planowanej działalności przed jej rozpoczęciem. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, rozpatrując skargę Komisji Europejskiej na regulacje obowiązujące w Belgii, które miały przeciwdziałać nielegalnemu zatrudnieniu.

Wspólnotowy znak towarowy jest rzeczywiście używany, o ile spełnionych jest kilka warunków: wykorzystuje go właściciel lub upoważniony do tego przedsiębiorca zgodnie z podstawową, czyli odróżniającą funkcją znaku i czyni to w celu stworzenia lub zachowania udziałów w rynku w Unii Europejskiej dla oznaczonych tym znakiem towarów lub usług. Rzeczywiste używanie oceniane jest jednak w oderwaniu od granic państw członkowskich – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Parlament Europejski nie może zmieniać w uchwałach terminarza swoich dwunastu comiesięcznych posiedzeń plenarnych, które powinny odbywać się w Strasburgu. Nie wolno mu ich skracać ani przenosić do Brukseli wbrew ustaleniom traktatów: ustanawiającego Unię i o jej funkcjonowaniu. Dlatego Trybunał Sprawiedliwości orzekł – uznając wniosek Francji – nieważność uchwał Parlamentu Europejskiego dotyczących jego posiedzeń budżetowych w 2012 i 2013 roku.

W państwach Unii nie mogą obowiązywać przepisy, które pozwalają – bez odwoływania się do zasad zamówień publicznych – na zawarcie umowy o współpracy, która nie prowadziłaby do wspólnej realizacji misji publicznej. Nie pozwala na to prawo Unii o zamówieniach publicznych. Chroni ono w ten sposób rynek przed jakimkolwiek uprzywilejowaniem prywatnych usługodawców – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie dwóch włoskich podmiotów.