orzeczenia TSUE

Dostęp osób trzecich do akt w sprawach o łamanie reguł konkurencji nie może zależeć wyłącznie od zgody stron procesu. Sądy krajowe muszą za każdym razem wyważać interes przedsiębiorców uczestniczących w kartelu i tych, którzy żądają dostępu do dokumentów po to, by wystąpić o odszkodowanie za straty, na jakie naraziły ich działania antykonkurencyjne – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Sąd nie może obniżyć lichwiarskiej kary umownej. Musi orzec o jej niestosowaniu.

W pewnych sytuacjach doradztwo inwestycyjne podlega tym samym rygorom co ich sprzedaż.

Prawo Unii pozwala stosować przepisy krajowe nakazujące zatrzymanie osoby nielegalnie przebywającej w państwie członkowskim, jeśli złożyła ona wniosek o azyl jedynie po to, by opóźnić jej wydalenie. Organy krajowe muszą jednak zawsze badać, czy zatrzymanie stosującego obstrukcję jest niezbędne i proporcjonalne, a więc czy bez tego zainteresowany uniknąłby powrotu – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Uzasadnienie decyzji właściwego organu krajowego o odmowie wjazdu do państwa członkowskiego powinno być podawane do wiadomości zainteresowanego w sposób pełny i dokładny. Wyjątkiem od tej zasady może być jedynie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa odmawiającemu państwu – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Nie przyjmując środków zachęcających zarządcę infrastruktury kolejowej do zmniejszenia kosztów jej utrzymywania, Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie nakłada na nią dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu i Rady w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej – uznał Trybunał Sprawiedliwości.

Argumenty podważające prawo do znaku trzeba podnosić na odpowiednim etapie postępowania.

Sądy państwa Unii, które stanęły wobec problemu uznania sprzecznych ze sobą dwóch orzeczeń w tej samej sprawie, wydanych w innym, ale jednym kraju Unii, nie mogą kierować się zasadą, która pozwala na nieuznawanie przeciwstawnych wyroków pochodzących z dwóch różnych państw.

Osoba, która pobierała świadczenia emerytalne jednocześnie w Polsce i innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, nie musi zwracać wcześniej otrzymanych należności.

Państwa członkowskie Unii mogą żądać od instytucji finansowych prowadzących działalność na ich terytorium przekazywania informacji niezbędnych do zwalczania prania pieniędzy – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Przepisy przywoływane przez jedną ze stron sporu nie przesądzają o właściwości sądu.

Opinia publiczna ma prawo do informacji ze strony organów władzy o nazwie produktu i firmie producenta, importera lub sprzedawcy, jeżeli żywność nie nadaje się do jedzenia. Taki środek spożywczy jest bowiem uznawany w Unii Europejskiej za niebezpieczny. Dzieje się tak nawet wtedy, kiedy można go uznać za nieszkodliwy dla zdrowia ludzi – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Niedochowanie terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty (ENZ) ze względu na błąd pełnomocnika pozwanego nie może uzasadniać ponownego zbadania tego nakazu. Taka sytuacja nie może być bowiem uznana za nadzwyczajne okoliczności, o których mówi rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 (Dz.U. L 399, str. 1–32) ustanawiające postępowanie w sprawie ENZ – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Kontrola decyzji odmawiających dostępu do dokumentów z negocjacji międzynarodowych musi być ograniczona do badania, czy przestrzegana jest procedura i czy nie dochodzi do nadużycia władzy – orzekł unijny sąd pierwszej instancji. Sprawa dotyczyła dostępu do opinii i projektów na temat głośnej przed rokiem umowy handlowej mówiącej o zwalczaniu obrotu towarami podrobionymi (ACTA).

Regulacje krajowe mogą przewidywać, że wyłącznie organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi pobiera rekompensatę za zwielokrotnianie utworów. Dopuszczalne jest również, że tylko ona zbiera odpowiednik wynagrodzenia za szkody ponoszone przez twórców w formie opłat reprograficznych od wprowadzających na rynek nowe nośniki i sprzęt do nagrywania utworów – uznał rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości Paolo Mengozzi.

Norma ogólna wynikająca z dorobku Schengen ograniczająca pobyt w UE cudzoziemców z państw ościennych do trzech miesięcy w półrocznych okresach nie ma zastosowania do małego ruchu granicznego – orzekł Trybunał Sprawiedliwości.

Polska wygrała ostatecznie z Komisją Europejską przed Trybunałem Sprawiedliwości spór dotyczący modelu restrukturyzacji i upadłości, zastosowanego wobec polskich spółek hutniczych należących do grupy Technologie Buczek SA (TB).

Porozumienia, w których zakłady ubezpieczeń uzależniają stawki za naprawy asekurowanych u nich aut od liczby i wartości umów zawartych na ich rzecz z klientami przez sprzedających i remontujących pojazdy, mogą zostać uznane za ograniczanie konkurencji. Byłoby to naruszenie prawa na dwóch rynkach ubezpieczeń i napraw samochodów, i pociągałoby za sobą bezprawność porozumień. Oceny konkretnej sytuacji musi jednak zawsze dokonać krajowy sąd – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty nie powoduje wdania się przez pozwanego w spór, który po takiej reakcji i tak musi zostać rozpatrzony. I jeśli nawet pozwany uzasadnił swój sprzeciw, mimo że nie miał takiego obowiązku, to nie zmienia to w żaden sposób ogólnej zasady – uznał rzecznik generalny Yves Bot, którego o opinię w sprawie wspólnotowej procedury cywilnej poprosił Trybunał Sprawiedliwości.