orzeczenia TSUE

Argumenty podważające prawo do znaku trzeba podnosić na odpowiednim etapie postępowania.

Sądy państwa Unii, które stanęły wobec problemu uznania sprzecznych ze sobą dwóch orzeczeń w tej samej sprawie, wydanych w innym, ale jednym kraju Unii, nie mogą kierować się zasadą, która pozwala na nieuznawanie przeciwstawnych wyroków pochodzących z dwóch różnych państw.

Osoba, która pobierała świadczenia emerytalne jednocześnie w Polsce i innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, nie musi zwracać wcześniej otrzymanych należności.

Państwa członkowskie Unii mogą żądać od instytucji finansowych prowadzących działalność na ich terytorium przekazywania informacji niezbędnych do zwalczania prania pieniędzy – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Przepisy przywoływane przez jedną ze stron sporu nie przesądzają o właściwości sądu.

Opinia publiczna ma prawo do informacji ze strony organów władzy o nazwie produktu i firmie producenta, importera lub sprzedawcy, jeżeli żywność nie nadaje się do jedzenia. Taki środek spożywczy jest bowiem uznawany w Unii Europejskiej za niebezpieczny. Dzieje się tak nawet wtedy, kiedy można go uznać za nieszkodliwy dla zdrowia ludzi – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Niedochowanie terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty (ENZ) ze względu na błąd pełnomocnika pozwanego nie może uzasadniać ponownego zbadania tego nakazu. Taka sytuacja nie może być bowiem uznana za nadzwyczajne okoliczności, o których mówi rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 (Dz.U. L 399, str. 1–32) ustanawiające postępowanie w sprawie ENZ – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Kontrola decyzji odmawiających dostępu do dokumentów z negocjacji międzynarodowych musi być ograniczona do badania, czy przestrzegana jest procedura i czy nie dochodzi do nadużycia władzy – orzekł unijny sąd pierwszej instancji. Sprawa dotyczyła dostępu do opinii i projektów na temat głośnej przed rokiem umowy handlowej mówiącej o zwalczaniu obrotu towarami podrobionymi (ACTA).

Regulacje krajowe mogą przewidywać, że wyłącznie organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi pobiera rekompensatę za zwielokrotnianie utworów. Dopuszczalne jest również, że tylko ona zbiera odpowiednik wynagrodzenia za szkody ponoszone przez twórców w formie opłat reprograficznych od wprowadzających na rynek nowe nośniki i sprzęt do nagrywania utworów – uznał rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości Paolo Mengozzi.

Norma ogólna wynikająca z dorobku Schengen ograniczająca pobyt w UE cudzoziemców z państw ościennych do trzech miesięcy w półrocznych okresach nie ma zastosowania do małego ruchu granicznego – orzekł Trybunał Sprawiedliwości.

Polska wygrała ostatecznie z Komisją Europejską przed Trybunałem Sprawiedliwości spór dotyczący modelu restrukturyzacji i upadłości, zastosowanego wobec polskich spółek hutniczych należących do grupy Technologie Buczek SA (TB).

Porozumienia, w których zakłady ubezpieczeń uzależniają stawki za naprawy asekurowanych u nich aut od liczby i wartości umów zawartych na ich rzecz z klientami przez sprzedających i remontujących pojazdy, mogą zostać uznane za ograniczanie konkurencji. Byłoby to naruszenie prawa na dwóch rynkach ubezpieczeń i napraw samochodów, i pociągałoby za sobą bezprawność porozumień. Oceny konkretnej sytuacji musi jednak zawsze dokonać krajowy sąd – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty nie powoduje wdania się przez pozwanego w spór, który po takiej reakcji i tak musi zostać rozpatrzony. I jeśli nawet pozwany uzasadnił swój sprzeciw, mimo że nie miał takiego obowiązku, to nie zmienia to w żaden sposób ogólnej zasady – uznał rzecznik generalny Yves Bot, którego o opinię w sprawie wspólnotowej procedury cywilnej poprosił Trybunał Sprawiedliwości.

Telewizyjni nadawcy mogą zakazać retransmisji swoich programów innym spółkom nadającym przez internet. Działalność polegająca na umożliwianiu własnym abonentom w czasie rzeczywistym bezpośredniego odbioru niekodowanych przekazów telewizyjnych jest bowiem – co do zasady – publicznym udostępnianiem utworów. To zaś wymaga zgody autora – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Zasadą wynikającą z rozporządzenia Rady nr 1206/2001 jest zwracanie się przez sąd jednego państwa członkowskiego Unii do władz innego państwa, w którym ma być przeprowadzony dowód potrzebny przy rozpatrywaniu sprawy, której stan faktyczny dotyczy co najmniej dwóch państw Wspólnoty. Są jednak sytuacje, w których sąd, który potrzebuje opinii biegłego z innego państwa UE, nie musi stosować przepisów rozporządzenia dotyczącego współpracy przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych i handlowych – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Państwa członkowskie muszą zapewnić swobodny, równy i wolny od dyskryminacji dostęp przedsiębiorców trudniących się przewozami towarowymi i pasażerskimi do torów i wszelkiej innej infrastruktury kolejowej.

Państwo Unii Europejskiej nie może uzależniać przekazania osoby osądzonej i skazanej zaocznie innemu państwu od możliwości ponownego rozpoznania sprawy – orzekł Trybunał Sprawiedliwości.

Żaden kartel mający na celu wykluczenie z rynku konkurenta nie jest zgodny z zasadami panującymi w Unii, nawet jeśli zwalczana firma działa wbrew krajowemu prawu. Wspólnotowe reguły konkurencji muszą bowiem chronić nie tylko poszczególnych przedsiębiorców, lecz przede wszystkim mają za zadanie utrzymywać zdrową strukturę rynku. Tym samym chronią konkurencję w ogóle – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Państwa członkowskie UE mają prawo stosować przyspieszony lub priorytetowy tryb rozpatrywania całych kategorii wniosków azylowych.