motoryzacja

Co tydzień piszę w tym miejscu dużo o swoim życiu, jeszcze więcej o życiu innych i tylko trochę o samochodach. Do tego od niedawna współprowadzę program motoryzacyjny w telewizji, w którym więcej dowcipkuję, niż jeżdżę. Średnio co tydzień zmieniam auto, ale wyłącznie po to, żeby nie musieć kupować własnego. Prowadzę konto na Inście, na którym nieregularnie pokazuję się w obecności któregoś z moich dzieci, żony, znajomych, współpracowników, psa, butelki wina, ewentualnie jakiegoś nowiutkiego modelu.

Jest taki projektant mody Philipp Plein. Pan Plein ma nieograniczoną i wyjątkowo bujną wyobraźnię, co jest nieco dziwne, zważywszy na fakt, że to Niemiec. Projektuje ciuchy dla ludzi, którzy lubią publicznie pokazywać, że ich życie jest usłane 100-dolarowymi banknotami. Ludzi, którzy noszą na nadgarstkach zegarki tak duże, że człowiek jest autentycznie zaskoczony, iż co godzinę nie wyskakuje z nich kukułka. Ludzi, których domy pod względem wielkości przypominają tureckie hotele. We wszystkich 50 łazienkach, jakie w nich znajdziecie, zainstalowano krany z 24-karatowego złota.

Od pewnego czasu marzy mi się youngtimer. Taki samochód, który nie jest już zbyt młody, ale też nie jest jeszcze stertą złomu o wartości paczki wilgotnych zapałek. Coś klasycznego, rzadkiego, niebanalnego, przykuwającego uwagę, nabierającego wartości. Auto, które w latach 90. było synonimem luksusu i kosztowało krocie, a dzisiaj można je kupić w cenie nowego auta miejskiego. Samochód, na którego bocznej szybie jako dzieciak zostawiałem odcisk nosa i języka, sprawdzając, ile ma na liczniku.

Hura! Będą dopłaty do elektryków! Państwo dorzuci maksymalnie 37,5 tys. zł każdemu, kto kupi wóz na prąd. Przyznacie, że kwota robi wrażenie. Warunek jest w zasadzie tylko jeden: fura nie może być droższa niż 125 tys. zł. Ponieważ zależy mi na tym, byście czasami mogli uzyskać w tym miejscu jakieś praktyczne informacje o samochodach (a nie tylko o tym, jakiego wina się napić i co zjeść na przystawkę przed kolacją), zapraszam na przegląd elektryków, które dzięki rządowej dopłacie kupicie znacznie taniej.

Indywidualni nabywcy samochodów z napędem elektrycznym będą mogli uzyskać wsparcie w wysokości do 30 proc. ceny, ale nie więcej niż 37, 5 tys. zł i na auta nie droższe niż 125 tys. zł. W przypadku samochodów napędzanych energią elektryczną wytwarzaną z wodoru w zainstalowanych w nim ogniwach paliwowych dopłata nie może przekroczyć 90 tys. zł, a cena 300 tys. zł.

Plany naszego rządu na rozwój sektora recyklingu baterii do e-aut pozostają niejasne. Równocześnie Berlin wykłada miliardy euro, aby utrzymać pozycję globalnego lidera motoryzacji.

Wszelkiej maści konkursy na najlepszy samochód to najgłupsza rzecz pod słońcem. Są pozbawione sensu, niewiarygodne i niech was ręka boska broni, by sugerować się nimi przy wyborze auta dla siebie. I to niezależnie od tego, czy wyboru dokonuje jury składające się z fachowców, czy czytelnicy i kierowcy danej gazety bądź serwisu internetowego.

Kilka tygodni temu prezes Volvo oświadczył, że od 2020 r. prędkość maksymalna wszystkich nowych samochodów tej marki zostanie elektronicznie ograniczona do 180 km/h. I się zaczęło. Najwięksi rodzimi fachowcy w tej branży, niekwestionowane autorytety w dziedzinie wszystkiego co ma cztery koła i jednocześnie tęgie umysły inżynierskie, których horyzont myślenia kończy się na sworzniu wahacza poprzecznego, natychmiast wydały wyrok: to bardzo zły pomysł. Volvo straci klientów.

Europa zastanawia się, co powinna zrobić, by stawić czoła rosnącej potędze gospodarczej Chin. W Brukseli ludzie w szarych garniturach przez długie godziny siedzą przy hebanowych stołach i opracowują: perspektywy do 2020 r., 2025 r., 2037 r. albo i do 2050 r. Serio. Unia ma plany odejścia od tego i dojścia do tamtego obejmujące najbliższe 30 lat. To trochę tak, jakbyście założyli, że do 2040 r. kupicie psa. Albo że w ciągu najbliższych 10 wiosen postaracie się pomalować salon.

Szwajcarska impreza coraz mniej przypomina salon motoryzacyjny, a coraz bardziej targi sprzętu elektrycznego. A jednocześnie oddział szpitala psychiatrycznego, na którym ulokowano pacjentów myślących, że są nieślubnym dzieckiem Ferdynanda Porsche'a i Carla Benza

Kilka dni temu jakaś tam komisja w Parlamencie Europejskim zdecydowała, że od 2020 r. wszystkie nowe samochody mają być seryjnie wyposażone w system ostrzegania przed zmianą pasa ruchu, monitorowania zmęczenia kierowcy, czarną skrzynkę, czujniki ciśnienia w oponach i ogranicznik prędkości. Wszystkich oczywiście zainteresował wyłącznie ten ostatni – ogranicznik. 

Bądźmy szczerzy: w kilka kwartałów drugiej Tesli nad Wisłą nie zbudujemy. Za to wiele dużych - i mniejszych - zespołów R&D pracuje nad tym, by to w Polsce narodziły się innowacje wpływające na rozwój całej branży automotive.

Tak jak zwykłe auta nie jeździłyby bez ropy, tak samo elektryki nie ujadą daleko bez ogniw. Dlatego za kulisami premier kolejnych modeli samochodów z napędem elektrycznym odbywa się globalna rozgrywka o zasoby niezbędne do ich produkcji.

Jako dzieciak fascynowałem się wszelkiej maści filmami, książkami i albumami o zwierzętach. Do tego stopnia, że pewnej niedzieli podczas rodzinnego obiadu oświadczyłem, że ożenię się z Krystyną Czubówną. To, że wyjedziemy do Tanzanii, by wspinać się na baobaby, karmić małe gazele, jeździć na grzbietach słoni i kąpać się razem z flamingami w Jeziorze Wiktorii, już przemilczałem. I – wnioskując z podsłuchanych rozmów moich rodziców – uratowało mnie to przed lądowaniem w męskim liceum z internatem w Niepokalanowie.

W święta odbyłem sentymentalną podróż do przeszłości. W piwnicy u rodziców znalazłem pudło z winylami z czasów, gdy jeszcze robiłem w pieluchę, oraz nieco późniejszych, gdy zużytymi pieluchami rzucałem w młodszą siostrę. Wyjąłem z niego m.in. bajki Brzechwy i „Ptasie radio” Juliana Tuwima wytłoczone na małych, 7-calowych talerzach, dwupłytowy nierozpakowany album Abby (wydaje mi się, że to już okaz kolekcjonerski), kultowy „Back in Black” AC/DC, a także składankę amerykańskiego disco z lat 80.

Z generacji na generację samochody stają się doskonalsze i coraz trudniej znaleźć w nich poważne wady. Na szczęście raz na jakiś czas któremuś z producentów uda się zepsuć coś tak bardzo, że z czystym sumieniem mogę to rozjechać. Oto przegląd modeli, które w mijającym roku rozczarowały mnie najbardziej

To był pracowity rok. Dlatego najbardziej doceniłem w nim samochody, które dają wytchnienie. Pozwalają zrelaksować się nawet wtedy, gdy siedzi się za ich kierownicą.

Elektromobilność to obecnie najpopularniejsze słowo w przemyśle motoryzacyjnym. Nie ma konferencji branżowej, na której nie poruszono by tej tematyki. W dominującym przekazie sprawa jawi się jako prosta i jednoznaczna: kierunek rozwoju motoryzacji jest dobrze rozpoznany, więc możemy dyskutować jedynie nad tempem zmian.