metoo

Sprawa gubernatora stanu Nowy Jork Andrew Cuomo to opowieść o tym, jak ruch #metoo może zostać wykorzystany przez sprawców do maskowania swoich nadużyć.

W Hollywood seks był zawsze. Był i jest. Ten proceder, ten zwyczaj wykorzystywania seksualnego, istniał od początku amerykańskiego przemysłu filmowego – mówi reżyser Andrzej Krakowski.

Na oczach kilkudziesięciu reporterów i gapiów producent filmowy Harvey Weinstein przybył w piątek na komisariat policji w Nowym Jorku, gdzie - jak podały amerykańskie media - zostaną mu przedstawione zarzuty napaści seksualnych, w tym gwałtu.

Pochodzę z tej szczęśliwej generacji, która miała szansę dorastać w zbyt krótkim interregnum po seksualnej rewolucji, ale sprzed AIDS, które przekształciło seks w scenę zbrodni zaludnioną zbrodniarzami i ofiarami, z czasów, w których seks, nawet jeśli nieudany czy przepłacony złamanym sercem, należał jednak do kategorii życiowych doświadczeń”. Tymi słowy Laura Kipnis, feministka, pisarka, wykładowczyni Northwestern University, przedstawiała się w 2015 r. czytelnikom swojego obrazoburczego, jak się później okazało, tekstu o znamiennym tytule „Paranoja seksualna uderza w świat akademicki”

 Akcja #MeToo to fantastyczny buldożer, który powoli, acz nieubłaganie, rozjeżdża hałdy społecznej hipokryzji, odsłaniając nam kolejne trudne fakty – a najważniejszy z nich to ten, że przemoc seksualna w zachodnich demokracjach to nie stan wyjątkowy, lecz kulturowa norma.

Warszawska Prokuratura Okręgowa wszczęła śledztwo ws. oskarżeń, które pod adresem dotychczasowego szefa portalu Wyborcza.pl Michała Wybieralskiego oraz publicysty Jakuba Dymka, który współpracował z "Krytyką Polityczną", wysunęło osiem kobiet. Chodzi o molestowanie i mobbing.

Warszawska Prokuratura Okręgowa zbada, czy dotychczasowy szef wydawców serwisu Wyborcza.pl Michał Wybieralski oraz publicysta Jakub Dymek, który współpracował z "Krytyką Polityczną", dopuścili się wobec ośmiu kobiet molestowania i mobbingu.

Histeria wokół molestowania związana z #MeToo to nie tylko wyzwalająca deklaracja doznanych krzywd. To także frustracja związana z latami prób, by przez kilka chwil w życiu nie być piersiami, pupą albo starą postprodukcyjną babą, ale po prostu, jak człowiek, być człowiekiem.