gospodarka

Zasadniczym celem "Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju" jest poprawa jakości życia Polaków - powiedział w poniedziałek prezydent Andrzej Duda podsumowując sesję Narodowej Rady Rozwoju. Wyraził nadzieję, że plan będzie inicjatywą o charakterze historycznym.

„Tu na razie jest ściernisko, ale...” przyjdzie rząd i zrobi San Francisco. Wystarczy zaplanować, zebrać pieniądze i zainwestować. Tylko że odgórnie zaplanowane bogacenie się narodu w żadnej formie nie zdaje egzaminu.

Ponad 80-milionowe państwo, które przez lata było odizolowane na skutek nałożonych sankcji, teraz deklaruje otwarcie na świat i zapowiada duże wydatki inwestycyjne. Na pierwszy rzut oka wydaje się rajem dla eksporterów i inwestorów

Od kilku lat niezależni analitycy tłumaczą, że największym problemem obecnego kryzysu jest sektor bankowy i to w nim tkwi klucz do jego rozwiązania. Przecież luzowanie, a raczej pełna swoboda w polityce pieniężnej QE, LTRO i innych służy temu, aby trzymać sektor bankowy jak pod respiratorem.

Rząd przedstawił plan gospodarczy na najbliższe lata. Choć zawarte są tam trafne diagnozy dotyczące problemów, przed którymi stoi polska gospodarka, to obecne działania nie zmierzają w kierunku ich rozwiązania, a wręcz są z nim sprzeczne.

Wksiążce „Bikenomics” (Roweronomika) Elly Blue słusznie twierdzi, że rowery nie są tak prostymi mechanizmami, jak pozornie może się wydawać. Szczególnie że warto patrzeć nie tylko na rower, lecz także na osobę, która pedałuje, używając roweru do osiągnięcia swoich celów. Niezależnie, czy puszcza łańcuch, pęka opona, czy następuje kolizja uczestników wyścigu, gdy mamy kraksę, to koniec jest taki, że rowery wpadają na siebie, wywracając inne.

W IV kwartale 2015 roku nasza gospodarka rozwijała się w tempie 3,9 procent - wynika z wstępnego szacunku Głównego Urzędu Statystycznego.

G20 jednogłośnie przeciwko opuszczeniu Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię. W ocenie grupy 20 najbardziej rozwiniętych państw świata, tak zwany Brexit byłby szokiem dla globalnej gospodarki.

Banki centralne, zarządzające polityką monetarną (w tym m.in. stopami procentowymi) i kursami walut, tracą zaufanie. Nie mogą już nic więcej zrobić, by wesprzeć gospodarki. Presja deflacyjna jest od nich silniejsza. Są też w dużej mierze bezradne w obliczu narastających kłopotów banków komercyjnych i innych instytucji finansowych. Takie tezy przewijają się w analizach dotyczących sytuacji w globalnym systemie finansowym i na poszczególnych rynkach. Kilka lat temu byłyby może słuszne. Dziś nie są. Wiemy więcej niż wtedy i więcej możemy sobie wyobrazić: granice naszej wiedzy i wyobraźni zostały przesunięte. Ale – wbrew pozorom – nie jest to dobra wiadomość. Przeciwnie.