gospodarka

Gospodarcze kryzysy obnażają nikłą wartość bezpieczników, które miały dawać ludziom pewność, że nie osuną się nagle w otchłań i nie dołączą do odstręczającej subkultury ubóstwa

Nie mówimy sobie prawdy. Chcemy się łudzić. Pocieszać. Nigdzie nie widać tego lepiej niż w obliczu zbliżającej się katastrofy klimatycznej. U wielu wywołała ona stan wzmożenia i gotowość, żeby coś zrobić.

W życiu akademickim i publicystycznym na wszelkie możliwe sposoby rozważane jest pytanie, dlaczego jedne kraje rozwijają się wolniej, a drugie szybciej, skoro często warunki mają bardzo podobne, a nawet prawie takie same.

Dwa silniki, które w minionym roku napędzały naszą gospodarkę, czyli inwestycje i popyt konsumpcyjny, w 2020 r. wyhamują.

Trudno oczekiwać, aby globalna gospodarka jeszcze raz zaliczyła spektakularne spowolnienie i dalej pogrążała się w niepewności z powodu napięcia między Waszyngtonem a Pekinem oraz brexitu. Raczej nie powtórzy się też zaskakujący zwrot o 180 stopni w polityce monetarnej największych banków centralnych świata. Z kolei polska gospodarka nie uniknie dalszego spowolnienia, które jednak nikogo nie zaskoczy, bo wszyscy je prognozują od wielu miesięcy.

Gospodarka może rosnąć wolniej, ale za to ceny szybciej. W budżecie sytuacja jest dobra, ale kumulacja negatywnych zjawisk powoduje, że zacznie się pogarszać.

Nasza gospodarka jest zakładnikiem pakietów socjalnych. To oznacza, że wyższe ceny mogą zmniejszyć dynamikę PKB w nowym roku.

Zwolennicy MMT mówią, że nie ma sensu błagać zamożnych, by podzielili się majątkiem. Nie chcecie? Trudno. Spalimy wam te pieniądze. Albo uczynimy bezwartościowymi symbolami statusu.