ETPC

Od 2012 r. liczba spraw przed ETPC, których stroną jest Polska, spadła kilkukrotnie. Ale pod względem wykonywania wyroków daleko nam do liderów.

Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) w Strasburgu orzekł w czwartek wieczorem, że Hiszpania miała prawo odsyłać w ostatnich latach do Maroka złapanych na nielegalnym przekraczaniu granicy imigrantów z Afryki.

Bez jasnego przepisu, na jak długo nastolatek trafia do schroniska, Polska nie wykona wyroku europejskiego trybunału.

Wszystko przez skargę wniesioną przez mBank do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na stronniczość sędziego prowadzącego sprawę. Zdaniem ekspertów to typowa gra na zwłokę.

Jakie relacje rodzinne uzasadniają zakaz wydalenia cudzoziemca? Na takie pytanie odpowiedział Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku w sprawie Zakharchuk p. Rosji (sprawa nr 2967/12). Skarżącym w sprawie był obywatel Polski, urodzony w 1980 r. z mieszanego, polsko-rosyjskiego małżeństwa.

Poważne naruszenia prawa w procesie powołań sędziowskich, zwłaszcza w zakresie przepisów mających zapewnić obiektywność i apolityczność tej procedury, mogą negatywnie oddziaływać na prawo do sądu. Twierdzi tak Helsińska Fundacja Praw Człowieka, która skierowała do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka opinię przyjaciela sądu w głośnej islandzkiej sprawie.

Czterech skarżących – zatrudnionych w telewizji publicznej Rossiya-24 dziennikarzy – zostało w 2016 r. wysłanych na Litwę w celu przygotowania materiału na temat Forum Rosyjskiego. Jest to współorganizowane przez litewskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydarzenie, w którym biorą udział m.in. działacze rosyjskiej opozycji. Skarżący otrzymali zadanie przygotowania materiału z przebiegu forum oraz przeprowadzenia wywiadów z uczestnikami. Pomimo braku akredytacji dostali się do budynku.

Czy dziecko może zostać odebrane rodzicom? Na to pytanie musiał odpowiedzieć Europejski Trybunał Praw Człowieka rozpatrujący sprawę A.S. przeciwko Norwegii (skarga nr 60371/15). Sprawa dotyczy niesławnej praktyki władz norweskich umieszczania dzieci w rodzinie zastępczej przy najmniejszym podejrzeniu, że jest ono w złych warunkach bądź ma niewłaściwą opiekę. Z doniesień medialnych wynika, że dziecko może zostać odebrane biologicznym rodzicom, gdy np. nie przybiera wystarczająco na wadze.

Europejski Trybunał Praw Człowieka zwrócił się do rządu o wyjaśnienia w sprawie inwigilacji prowadzonej przez służby specjalne.

Choć Polska nie ratyfikowała protokołu dodatkowego do Europejskiej Karty Społecznej, w codziennej pracy powinniśmy się powoływać na samą kartę.

Za publikacje w internecie naruszające interes pracodawcy nadal można zwolnić z pracy. A dzięki orzeczeniu europejskiego trybunału polskim sądom łatwiej będzie orzekać w podobnych sprawach.

W zeszłym tygodniu w internecie pojawiła się wiadomość o wygranej w Strasburgu redaktora Wojciecha Cieśli, skazanego w 2013 r. za zniesławienie. Wygrana jest i owszem, ale nie w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a z przyznaniem się rządu Rzeczypospolitej do naruszenia swobody wypowiedzi dziennikarza.

Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie miał okazję wypowiadać się na temat potrzeby ochrony środowiska. Najczęściej działo się to na gruncie art. 8 (prawo do życia prywatnego), gdy zwiększony hałas bądź zanieczyszczenia uniemożliwiały spokojne funkcjonowanie jednostce. W ostatnim tygodniu ETPC nieoczekiwanie odniósł się do ekologii w sprawie Yasar p. Rumunii (skarga nr 64863/13) dotyczącej prawa własności.

Wydalony do Iraku doktorant UJ Ameer Alkhawlany skierował skargę na Polskę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Irakijczyk domaga się oczyszczenia go z zarzutów, zadośćuczynienia w kwocie 25 tys. euro i pozwolenia swobodnego poruszania się po strefie Schengen.

Tam, gdzie społeczeństwo obywatelskie i przestrzeń dla organizacji pozarządowych są ograniczane, ważne stają się pozaprawne instrumenty walki o prawa człowieka. Należą do nich milczące protesty czy flash moby – niespodziewane gromadzenie się w miejscu publicznym w celu przeprowadzenia krótkotrwałego zdarzenia, zazwyczaj zaskakującego dla przypadkowych świadków.

Brak odszkodowania za przymusowy ubój bydła nie oznacza automatycznie naruszenia prawa własności przedsiębiorstw rolnych. Taki wniosek wynika z wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 12 listopada 2019 r. w sprawie S.A. Bio d’Ardennes przeciwko Belgii (skarga nr 44457/11).