ETPC

Czterech skarżących – zatrudnionych w telewizji publicznej Rossiya-24 dziennikarzy – zostało w 2016 r. wysłanych na Litwę w celu przygotowania materiału na temat Forum Rosyjskiego. Jest to współorganizowane przez litewskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydarzenie, w którym biorą udział m.in. działacze rosyjskiej opozycji. Skarżący otrzymali zadanie przygotowania materiału z przebiegu forum oraz przeprowadzenia wywiadów z uczestnikami. Pomimo braku akredytacji dostali się do budynku.

Czy dziecko może zostać odebrane rodzicom? Na to pytanie musiał odpowiedzieć Europejski Trybunał Praw Człowieka rozpatrujący sprawę A.S. przeciwko Norwegii (skarga nr 60371/15). Sprawa dotyczy niesławnej praktyki władz norweskich umieszczania dzieci w rodzinie zastępczej przy najmniejszym podejrzeniu, że jest ono w złych warunkach bądź ma niewłaściwą opiekę. Z doniesień medialnych wynika, że dziecko może zostać odebrane biologicznym rodzicom, gdy np. nie przybiera wystarczająco na wadze.

Europejski Trybunał Praw Człowieka zwrócił się do rządu o wyjaśnienia w sprawie inwigilacji prowadzonej przez służby specjalne.

Choć Polska nie ratyfikowała protokołu dodatkowego do Europejskiej Karty Społecznej, w codziennej pracy powinniśmy się powoływać na samą kartę.

Za publikacje w internecie naruszające interes pracodawcy nadal można zwolnić z pracy. A dzięki orzeczeniu europejskiego trybunału polskim sądom łatwiej będzie orzekać w podobnych sprawach.

W zeszłym tygodniu w internecie pojawiła się wiadomość o wygranej w Strasburgu redaktora Wojciecha Cieśli, skazanego w 2013 r. za zniesławienie. Wygrana jest i owszem, ale nie w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a z przyznaniem się rządu Rzeczypospolitej do naruszenia swobody wypowiedzi dziennikarza.

Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie miał okazję wypowiadać się na temat potrzeby ochrony środowiska. Najczęściej działo się to na gruncie art. 8 (prawo do życia prywatnego), gdy zwiększony hałas bądź zanieczyszczenia uniemożliwiały spokojne funkcjonowanie jednostce. W ostatnim tygodniu ETPC nieoczekiwanie odniósł się do ekologii w sprawie Yasar p. Rumunii (skarga nr 64863/13) dotyczącej prawa własności.

Wydalony do Iraku doktorant UJ Ameer Alkhawlany skierował skargę na Polskę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Irakijczyk domaga się oczyszczenia go z zarzutów, zadośćuczynienia w kwocie 25 tys. euro i pozwolenia swobodnego poruszania się po strefie Schengen.

Tam, gdzie społeczeństwo obywatelskie i przestrzeń dla organizacji pozarządowych są ograniczane, ważne stają się pozaprawne instrumenty walki o prawa człowieka. Należą do nich milczące protesty czy flash moby – niespodziewane gromadzenie się w miejscu publicznym w celu przeprowadzenia krótkotrwałego zdarzenia, zazwyczaj zaskakującego dla przypadkowych świadków.

Brak odszkodowania za przymusowy ubój bydła nie oznacza automatycznie naruszenia prawa własności przedsiębiorstw rolnych. Taki wniosek wynika z wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 12 listopada 2019 r. w sprawie S.A. Bio d’Ardennes przeciwko Belgii (skarga nr 44457/11).

Herbai, obywatel Węgier, pracował w dziale kadr banku i regularnie pisywał artykuły na portalu internetowym poświęconym kwestiom pracowniczym. W 2011 r. został zwolniony. Zarzucono mu, że jego artykuły naruszały standardy poufności i godziły w interesy instytucji, a pozycja w banku dawała mu dostęp do informacji powiązanych z interesem finansowym firmy.

Większość skarżących oraz ich pełnomocników otwiera szampana w momencie uzyskania wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Celebracja wydaje się jednak przedwczesna. Prawdziwym sukcesem jest usunięcie naruszenia w sposób na tyle trwały, aby nie mogło się ono powtórzyć w przyszłości.

Europejski Trybunał Praw Człowieka wypowiedział się po raz kolejny na temat odmowy służby wojskowej ze względu na przekonania religijne. Tym razem trybunał pochylił się nad sprawą pięciu skarżących z Azerbejdżanu, świadków Jehowy. Na podstawie azerskiego kodeksu karnego zostali oni skazani na kary pozbawienia wolności i grzywny.

Czy najnowszy wyrok strasburskiego trybunału w sprawie ukrytego monitoringu będzie mieć wpływ na orzecznictwo polskich sądów? Zdaniem części ekspertów polskie sądy muszą go uwzględniać. Zdaniem innych – najpierw trzeba zmienić nasze przepisy.

Mehmet Atilla Çapın, obywatel turecki, w wieku czterech lat został umieszczony w sierocińcu po tym, jak jego matka wyszła po raz drugi za mąż. W tym czasie wierzył, że jego biologiczny ojciec – pierwszy mąż jego matki – zginął w wypadku drogowym.

Uzasadnione podejrzenie poważnych uchybień pracowniczych oraz ryzyko dużych strat firmy w pewnych sytuacjach może usprawiedliwiać stosowanie ukrytego nadzoru za pomocą kamer wideo. Nie narusza to prawa do prywatności ani sprawiedliwego procesu. Tak uznała Wielka Izba Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w składzie 17 sędziów (głosami 14 sędziów przy trzech zdaniach odrębnych).

Skazanie prawnika za skargę na sędziego narusza wolność słowa – do takiego wniosku doszedł Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 8 października 2019 r. w sprawie L.P. i Carvalho przeciwko Portugalii (skargi nr 24845/13 oraz 49103/15). Okazją do wydania tego wyroku były dwie skargi portugalskich prawników połączone do wspólnego rozpoznania.

Fakt, że w mediach zaatakowano słownie dużą grupę osób, nie wymieniając ich indywidualnie, nie oznacza bynajmniej, że swego dobrego imienia nie może bronić jeden z członków spostponowanej grupy. Wynika tak z wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Lewit przeciwko Austrii.