ekonomia

Nasza śmiertelność i nasze podejście do niej wpływają na to, jak szybko rozwija się gospodarka.

Całą światową debatę ekonomiczną dałoby się w gruncie rzeczy sprowadzić do starcia dwóch frakcji: przeciwników i zwolenników długu. I ani jedni, ani drudzy nie mają absolutnej racji.

Wojny, konflikty albo zmiany granic to dramat i cierpienie ludzi. Ale jednocześnie dla ekonomistów takie zdarzenia to nie lada gratka. Nazywa się to w fachowym żargonie naturalnym eksperymentem, z którego można wyciągnąć wiele bardzo ciekawych wniosków.

Ekonomiści mają mocno niejednoznaczny stosunek do kryzysów. Oficjalnie wszyscy oczywiście mówią, że najlepiej, gdyby kryzysów w ogóle nie było. Ale one przecież cyklicznie wracają. I co wtedy? Siąść i płakać? Czy trochę się jednak cieszyć na nowe otwarcie?

Douglas Diamond i Philip Dybvig oraz Ben Bernanke. Dwaj mało znani ekonomiści zajmujący się wyjaśnianiem, skąd się biorą bankowe paniki, i jeden bardzo znany, szef Fedu w czasie największego kryzysu bankowego w najnowszej historii. To laureaci Nobla w dziedzinie ekonomii w 2022 r. Co nam to mówi o stanie współczesnego świata? Oto kilka interpretacji.

Ben S. Bernanke, Douglas W. Diamond, Philip H. Dybvig zostali laureatami tegorocznej Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii - ogłosiła w poniedziałek Królewska Szwedzka Akademia Nauk.

Pandemiczny Program Zakupów Awaryjnych  to ważna – choć niezbyt znana – inicjatywa Europejskiego Banku Centralnego. Dlaczego powinniśmy wiedzieć o niej więcej? Bo to ona – w dyskretny sposób – uchroniła strefę euro.

Ekonomista – facet w garniturze, w okolicach czterdziestki, nadużywający słowa „stopa” (bezrobocia, inflacji, zwrotu itp.). Ekonomia – nauka, która absolutnie niczego nie wyjaśnia, ale za to dokonuje stylowych wyliczeń finansowych w arkuszach Excela. Tak można by streścić to, co o ekonomistach i ekonomii sądzą osoby postronne. Nie mają jednak racji. Ekonomia nie jest nauką o pieniądzach. Kłamstwo mówiące, że jest, stoi u źródła wielu współczesnych problemów.

Inflacja w maju w Niemczech wyniosła 7,9 proc. rdr - przekazał w poniedziałek Federalny Urząd Statystyczny. To najwyższy wynik od prawie pół wieku.

Jeśli coś jest w nowoczesnej gospodarce pewne, to zmiana. Lubimy wprawdzie przy różnych okazjach powtarzać - i straszyć się nawzajem - że mamy do czynienia z wyjątkową zmiennością i niepewnością, ale prawda jest trochę inna: to są już typowe elementy ekonomicznego krajobrazu.

Rząd liczy zapewne na reformę unijnych zasad dotyczących dopuszczalnego deficytu budżetowego. Drugi wariant to podnoszenie podatków. Ale PiS je obniża – mówi DGP ekonomistka Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek

- Możemy być krajem, który w wyniku wojny zwiększy produkcję i eksport, doświadczy napływu zagranicznych inwestycji bezpośrednich - mówi Jakub Borowski, główny ekonomista Crédit Agricole

Populiści uwielbiają podgrzewać antyimigranckie nastroje, by cementować swój elektorat. Tymczasem wszystkie badania sugerują, że jeśli masz więcej ludzi, to gospodarka się do tego dostosuje. Z Davidem Cardem, profesorem ekonomii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, laureatem Nagrody Nobla z ekonomii w 2021 r. wraz z Joshuą Angristem i Guidem Imbensem rozmawia Sebastian Stodolak

Po zaatakowaniu Ukrainy przez Rosję w UE rozgorzała debata na temat zaprzestania sprowadzania paliw ze Wschodu.

Rząd tworzy pewne uwarunkowania, ale koniec końców firmy decydują, co z nimi zrobią. To lepsza sytuacja, niż gdyby musiały ślepo podporządkować się woli państwa

W prawdziwym życiu nigdy nie jest tak, że jakaś nowa myśl albo oryginalna teoria wchodzi od razu do powszechnego obiegu. Dopiero patrząc z perspektywy historycznej, układamy sobie to w ładną całość. W architekturze styl romański zostaje wyparty przez gotyk, który ustępuje miejsca barokowi, po którym przychodzi neoklasycyzm, a potem modernizm i tak dalej. Ale przecież to uproszczenie. W rzeczywistości nowe wchodzi zawsze na raty. Albo zygzakiem. Dwa kroki do przodu, trzy do tyłu, potem znów dziesięć naprzód. W ekonomii jest podobnie.

Problemem nie jest liczba biednych, lecz to, że coraz więcej osób utrzymuje się z rządowych transferów. Ludzie, których dochód zależy nie od nich samych, lecz od państwa, czują, że nie kontrolują swojego życia.

Można drwić z ekonomistów, że próbują wszystko wyceniać, ale w polityce gospodarczej każdego dnia decyduje się o życiu i śmierci. Nie chodzi tylko o sławetne 2 mld zł przeznaczane rocznie na TVP zamiast na np. onkologię. Każdego roku, ustalając budżet NFZ i wysokości kontraktów dla szpitali, określamy, na leczenie których pacjentów nie będzie wystarczających środków. Decydując się na miks energetyczny z dominacją węgla wskazujemy liczbę śmierci z powodu chorób układu oddechowego. Zaś ustalając wydatki na remont dróg i określając wysokość mandatów, regulujemy liczbę zabitych w wypadkach. Czy podejmując takie decyzje, nie warto choć rozważyć, ile warte jest ludzkie życie?