Donald Tusk

To oczywiście bardzo miłe, że Polak jest przewodniczącym Rady Europejskiej. To nawet powód do dumy. Cieszy, że co najmniej poprawnie wywiązuje się ze swoich obowiązków i ma poparcie większości europejskich rządów. Dobrze, że zbiera doświadczenia z europejskich i światowych salonów; że w ogóle na tych salonach bywa. To, czy i jakie błędy popełnił i jakie sukcesy odnotował, jest już kwestią otwartą, najlepiej do rzetelnej, nie emocjonalnej, dyskusji.

Te go, że PiS nie poprze oficjalnie Donalda Tuska w staraniach o reelekcję na stanowisku szefa Rady Europejskiej, można było się spodziewać właściwie od dawna. Dla obserwatorów polskiej polityki było to czytelne i niezaskakujące od chwili, gdy PKW ogłosiła wygraną PiS w ostatnich wyborach parlamentarnych. Była to wygrana bez precedensu, indywidualne zwycięstwo Jarosława Kaczyńskiego, który po wielu latach prób osiągnął to, do czego dążył zawsze: samodzielną większość w Sejmie. Władzę dającą możliwości nigdy wcześniej po 1989 r. w Polsce nienotowane.

Wybór, którego dokonał Saryusz-Wolski, jest szkodliwy dla niego i szkodliwy dla Polski - przekonuje rzecznik prasowy Platformy Obywatelskiej po zgłoszeniu przez MSZ kandydatury Saryusz-Wolskiego na stanowisko przewodniczącego RE.