dolar

Dla administracji Donalda Trumpa osłabienie własnej waluty może być sposobem rozwiązania problemu nadmiernego deficytu handlowego Stanów Zjednoczonych. Trudno jednak oszacować negatywne skutki takich działań

Amerykanie chcieliby znacznie osłabić kurs wymiany dolara, utrzymując przy tym jego status globalnej waluty rezerwowej. Oba cele wzajemnie się jednak wykluczają.

Dziennik "Washington Post" napisał w środę, że pierwszą ofiarą wyższych ceł USA na import z większość państw świata jest amerykańska waluta. Gazeta podkreśliła, że od objęcia urzędu prezydenta przez Donalda Trumpa 21 stycznia wartość dolara w stosunku do euro spadła o blisko 10 proc.

W piątek polska waluta kontynuuje osłabienie względem euro (do 4,28) oraz umocnienie względem dolara (do 3,77), zaś rentowności krajowych obligacji zatrzymały spadki. Analitycy wskazali, że na rynkach panuje huśtawka nastrojów, a inwestorzy będą bacznie przyglądać się kwietniowemu wskaźnikowi nastrojów konsumenckich w USA.

Spekulacje dotyczące przyszłych poczynań nowego prezydenta USA w znaczny sposób wpływają na notowania amerykańskiej waluty

Ale od razu chce się dodać: „…jeśli jego obrońcy nie będą go mocno wspierać”. Dotyczy to przede wszystkim najgłośniejszego z piewców pozycji dolara – Donalda Trumpa. Tak bardzo obawia się on spadku znaczenia amerykańskiej waluty w światowej gospodarce, że zagroził – w przypadku ponownych przenosin do Białego Domu – karnymi cłami tym państwom, które chciałyby zrezygnować z dolara w dokonywaniu transakcji oraz z gromadzenia w nim rezerw.

Dane gospodarcze i rosnące prawdopodobieństwo zwycięstwa kandydata Republikanów umacniają dolara.

Spadek względem złotego obniża nam rachunki płacone za import surowców energetycznych, co ogranicza inflację.

Powojenna złota era kapitalizmu pokrywa się czasowo z funkcjonowaniem systemu Bretton Woods. Opierał się on na międzynarodowym porozumieniu o stałości kursów wymiennych walut narodowych i zakładał stałą dolarową cenę złota z zasobów USA. Przez dłuższy okres system ten działał całkiem dobrze, ale od początku lat 70. XX w. ulegał erozji. 

Dobra kondycja konsumentów odsuwa w czasie obniżki stóp procentowych ze strony Fed. Drożej za pożyczanie pieniędzy płaci także rząd Polski

Złoty we wtorek rano umacnia się do dolara, a słabnie wobec euro i franka szwajcarskiego. Dolar kosztuje 3,91 zł, euro - 4,28 zł, a frank - 4,46 zł.

Amerykańska dominacja gospodarcza jest tłumaczona nieziemskim przywilejem (exorbitant privilege) – tym, że po II wojnie światowej dolar stał się globalną walutą rezerwową. I wciąż nią pozostaje, bo buńczuczne zapowiedzi „dedolaryzacji” to tylko domena publicystycznych fantazji. Ten nieziemski przywilej USA zwykło się uważać za coś w dziejach świata absolutnie wyjątkowego. Czy tak faktycznie jest?

Polski złoty umocnił się wobec najważniejszych światowych walut. Euro kosztuje 4.33 zł, dolar 3.97 zł, natomiast frank szwajcarski 4.52 zł.

W poniedziałek ok. godz. 17.00 polska waluta straciła na wartości wobec euro i franka szwajcarskiego, a pozostawała stabilna do dolara amerykańskiego. Euro kosztowało 4,33 zł, frank szwajcarski 4,57 zł, a dolar 3,97 zł.

Główny kandydat do prezydentury chce zlikwidować bank centralny i peso zastąpić dolarem.

W piątek rano euro potaniało w stosunku do złotego o nieco ponad 0,05 proc. i ok. godz. 7. 30 kosztowało niespełna 4,6 zł. Złoty stracił w stosunku do dolara.

Grupa, w której ważną rolę odgrywają Chiny i Rosja, zamierza przyjąć nowych członków, co ma pomóc w zmniejszeniu zależności od amerykańskiej waluty.

W czwartek ok. godz. 7.15 złoty osłabił się względem euro o 0,03 proc. Za euro trzeba było zapłacić około 4,47 zł. Polska waluta potaniała także w stosunku do dolara o 0,18 proc. Dolar był wyceniany na 4,11 zł. W górę poszły także notowania franka szwajcarskiego o 0,09 proc., za którego trzeba było zapłacić 4,67 zł.