Niemiecka chadecja u progu nowej ery

– Powiedziałam kiedyś, że nie urodziłam się jako kanclerz i nigdy o tym nie zapomniałam – stwierdziła Angela Merkel w październiku 2018 r., tuż przed ogłoszeniem rezygnacji z ponownego kandydowania na stanowisko przewodniczącej CDU oraz szefowej niemieckiego rządu. Decyzja ówczesnej liderki ugrupowania nie była zaskoczeniem. Głosy o jej rezygnacji z funkcji przewodniczącej były tym częstsze, im bardziej spadały sondaże CDU i im dotkliwsze porażki odnosiła w wyborach landowych. Żółtą kartką dla Merkel była przegrana jej bliskiego współpracownika Volkera Kaudera w wyborach na przewodniczącego chadeckiej frakcji w Bundestagu, a o zejściu z partyjnego boiska liderka chadeków zdecydowała po wyborach w Hesji, gdzie CDU uzyskała najniższy wynik od 1966 r. Ci, którzy liczyli na nowe otwarcie po kongresie z 2018 r., musieli jednak uzbroić się w cierpliwość.

Wybór Annegret Kramp-Karrenbauer (AKK) na szefową partii stał się jedynie początkiem interregnum, które skończy się po zmianie w urzędzie kanclerskim. Następczyni Merkel nie udało się zbudować pozycji na tyle silnej, aby przetrwać kolejne porażki, w tym tę najdotkliwszą z maja 2019 r., gdy w wyborach do Parlamentu Europejskiego CDU zanotowała najniższy w historii wynik na szczeblu federalnym. Niemały udział miał w tym film vlogera Rezo, będący rachunkiem sumienia wystawionym przez reprezentanta młodego pokolenia. W materiale, który w czerwcu 2019 r. miał 15 mln odsłon, 27-latek zarzucał CDU hipokryzję, brak ambitnej polityki klimatycznej i niwelowania różnic społecznych. Chadecy odpowiedzieli jednostronicowym oświadczeniem, utwierdzając wizerunek skostniałej partii nieprzygotowanej do komunikacji z młodymi. Końcem ponadrocznej kadencji byłej premier Saary stał się kryzys w Turyngii, gdzie posłowie CDU do landtagu wspólnie ze skrajnie prawicową Alternatywą dla Niemiec (AfD) poparli kandydaturę Thomasa Kemmericha na stanowisko premiera landu, wbrew wytycznym zarządu federalnego.