Łatanie niebieskiego muru

W amerykańskim słowniku wyborczym nie ma dziś częściej używanego terminu niż „niebieski mur”. Tak – od partyjnych barw demokratów – określa się pasma stanów rozsianych w regionie górnego Midwestu, północnego wschodu i Zachodniego Wybrzeża, które przez dużą część współczesnej historii USA uchodziły za bastion lewicy. I to tam szuka klucza do Białego Domu Kamala Harris. To jej zgromadzeni na konwencji w Chicago delegaci oficjalnie wręczyli w tym tygodniu prezydencką nominację. Przyspieszona kampania na razie nie mogłaby się dla niej układać lepiej: zjednoczyła wokół siebie partię, ściągnęła rekordowe fundusze, zdominowała dyskusje w stacjach informacyjnych, podbiła media społecznościowe. A przede wszystkim wyrwała z gorzkiego marazmu wyborców, którzy jeszcze nieco ponad miesiąc temu lamentowali, że wystawienie Joego Bidena – 81-letniego, coraz wyraźniej opadającego z sił kandydata – jest równoznaczne z zafundowaniem Ameryce drugich rządów Donalda Trumpa.