O bezdennej głupocie demokracji walczącej. Przypadek Rumunii

Według exit poll podawanych wczoraj wieczorem przez telewizję Digi24 wygrał Dan, zdobywając 54,9 proc. głosów. Na Simiona miało głosować 45,1 proc. obywateli. Do tych danych należy jeszcze podchodzić z rezerwą. Nie uwzględniają one głosów diaspory, wśród której była rekordowa frekwencja. Kandydat prawicy nie czekał jednak na rozstrzygnięcie i już wczoraj ogłosił się prezydentem Rumunii.

Co ważne, o pałac Cotroceni nie walczyli wczoraj ludzie z partii uwikłani w tradycyjny spór, który toczył państwo od 1989 r. Nie było podziału na postkomunę i uwłaszczonych na transformacji. Nie było też ingerencji z zewnątrz – Chin czy Rosji – która umożliwiłaby marsz po władzę „agenturze”. Byliśmy świadkami głębokiego kryzysu zaufania do tradycyjnej polityki. Bo ta tradycyjna polityka od co najmniej dwóch dekad nie potrafi odpowiadać na podstawowe pytania stawiane przez Rumunów. Pytania o to, jak długo można trwać na zmywaku w Wielkiej Brytanii czy we Włoszech, dysponując dyplomem szkoły wyższej? Ile czasu musi minąć od wejścia do UE, aby Rumunia nie była krajem układów? W końcu ile lat od upadku komunizmu musi upłynąć, aby przepływy w elitach odbywały się na zasadach konkurencyjności, a nie porozumień między światem biznesu, mediów i służb specjalnych (w dużej mierze kontynuujących tradycje Securitate)?