Ważne teki dla regionu

Dynamikę obecnych rozmów kuluarowych o obsadzie stanowisk w UE najlepiej ilustrują podziały między najważniejszymi unijnymi graczami – Francją i Niemcami. W nowym parlamencie Europejska Partia Ludowa według wszystkich sondaży będzie największą siłą. Co będzie dawać dodatkowe argumenty za wywodzącą się z tej frakcji Ursulą von der Leyen. We Francji z kolei liberalny obóz Emmanuela Macrona jest w znacznym odwrocie i trudno oczekiwać, żeby to Paryż dyktował warunki podczas negocjacji. Macron jednak sufluje od kilku tygodni kandydaturę byłego premiera Włoch, jednej z istotniejszych postaci dla europejskich liberałów – Mario Draghiego, co jest odczytywane w Europie raczej jako presja na von der Leyen niż realny wybór. Sam Draghi sprawdził się w roli szefa dość egzotycznej koalicji, ale trudno spodziewać się wysunięcia jego kandydatury przez konserwatywną premier Włoch Giorgię Meloni. Ta może desygnować do KE według ostatnich doniesień swojego zięcia – Francesco Lollobrigidy, obecnego ministra rolnictwa. Z kolei wśród faworytów Macrona są wymieniani minister finansów Bruno Le Maire oraz obecny komisarz ds. rynku wewnętrznego Thierry Breton.

Poza von der Leyen i kuluarowym dołączeniem do giełdy nazwisk Draghiego wśród kandydatów na kluczowe stanowiska jest wymieniany także premier Hiszpanii Pedro Sanchez. Choć mimo ostatnich kryzysów lider hiszpańskich socjalistów zdecydował się pozostać na fotelu premiera, to nie jest tajemnicą, że coraz większym obciążeniem stają się dla niego partie regionalne, które wysuwają kolejne żądania w zamian za poparcie jego koalicji. Sanchez mógłby kandydować chociażby na urząd szefa Rady Europejskiej, który zwyczajowo przypada któremuś z szefów rządów lub państw.