Putin wykorzysta zamach do własnych celów

Dotychczas Kreml wykorzystywał je do tego, aby dokręcić śrubę i wzmocnić władzę. Putinizm ma to wbudowane w założenia systemu, bo od tego się zaczął. Gdy Putin był premierem, ktoś we wrześniu 1999 r. wysadził domy mieszkalne w Bujnaksku, Moskwie i Wołgodońsku, w wyniku czego zginęło 307 osób. Putin miał okazję się zaprezentować na tle schorowanego Borisa Jelcyna jako silny przywódca, gotowy, by zasłużyć na tytuł następcy myślącego już o emeryturze prezydenta. Kreml oskarżył o zamachy czeczeńskich separatystów, choć prawdopodobna wydaje się wersja, którą upowszechnili w książce „Wysadzić Rosję” Jurij Fielsztinski i zamordowany potem w Wielkiej Brytanii Aleksandr Litwinienko, zgodnie z którą bloki miały wysadzić rosyjskie służby. Władza chciała mieć kolejny pretekst do rozprawy z de facto niezależną wówczas Czeczenią.

Kolejny, bo pierwszym był rajd czeczeńskiego watażki Szamila Basajewa na Dagestan, który rozpoczął się w sierpniu 1999 r. Dagestan miał uzasadnić ponowną interwencję w Czeczenii w oczach wspólnoty międzynarodowej. Zemsta za bloki mieszkalne miała zaś zdobyć dla wznowionej wojny poparcie w oczach statystycznego obywatela narodowości rosyjskiej, na którego mentalnej mapie Dagestan nie był i nie jest postrzegany jako „prawdziwa Rosja”. Wysadzenie bloków i późniejszy o trzy lata atak na teatr na moskiewskiej Dubrowce pozwoliły Rosjanom przekonać Zachód, że wojna w Czeczenii to element szerszej wojny z islamistycznym terrorem (Dubrowka miała miejsce już po zamachach z 11 września 2001 r.). To pozbawiło separatystów sympatii świata i pozwoliło Moskwie nie oglądać się więcej na krytykę za brutalne metody pacyfikacji kaukaskiej republiki. Równolegle Rosjanie umiejętnie eliminowali umiarkowanych rebeliantów, promując największych radykałów z dżihadystycznymi sympatiami.