Liban staje się państwem biedy i bezprawia

Jutro minie rok od wybuchu w bejruckim porcie, w wyniku którego zginęło 218 osób, a ponad 7,5 tys. zostało rannych. Eksplozja została uznana za jedną z najpotężniejszych w dziejach, nie licząc nuklearnych. Część libańskiej stolicy, która 4 sierpnia zeszłego roku została zniszczona, nadal pozostaje w gruzach. Skala zniszczeń jest jednak o wiele większa. Rok temu do dymisji podał się rząd, ale do tej pory nie udało się powołać nowego. Kraj pogrążył się w dotkliwym jeszcze przed eksplozją kryzysie finansowym, którego bez sprawnego gabinetu nie sposób pokonać. Bank Światowy mówi o jednym z największych kryzysów finansowych od połowy XIX w. Na razie nikt nie podaje oficjalnych liczb, ale media donoszą o powszechnym exodusie klasy średniej. Osoby wykształcone uciekają przed hiperinflacją, rosnącym z każdym miesiącem bezrobociem, przerwami w dostawach elektryczności i wyczekiwaniem na paliwo w długich kolejkach przed stacjami benzynowymi. A także przed coraz większą niepewnością, jeśli chodzi o bezpieczeństwo. Stabilność Libanu znalazła się pod znakiem zapytania. Najpoważniejszym od czasu zakończenia w 1990 r. wojny domowej. W niedzielę na południowych przedmieściach Bejrutu (nieoficjalnie postrzeganych jako rejon zdominowany przez szyickich bojowników Hezbollahu) doszło do strzelaniny, w wyniku której według różnych przekazów mogło zginąć od dwóch do pięciu osób. Miał to być wynik porachunków pomiędzy sunnitami a szyitami. Jak pisała Al-Dżazira, do strzelaniny doszło w czasie pogrzebu Alego Chablego, bojownika Hezbollahu. Sprawca należał z kolei do sunnickiej rodziny, która oskarżała Chablego o zabicie krewnego. Na ulice wyjechało wojsko, które zapowiedziało strzelanie do każdego, kto otworzy ogień.