Potocki: Tęsknota za szachem w realu i wirtualu [OPINIA]
Dawno nie było na świecie tak ważnego wydarzenia, o którym wiedzielibyśmy tak mało. Informacyjne zamknięcie Iranu sprawia, że wiadomości o trwających tam od grudnia 2025 r. protestach wydostają się rzadko, co utrudnia ich ocenę. Nie znaczy to, że nie da się ich analizować – pisze Michał Potocki.
Protesty w Iranie wybuchają coraz częściej, a ich katalizatorem stają się coraz mniej znaczące wydarzenia. Obecny wybuch nie został wywołany podejrzeniem sfałszowania wyborów, ujawnieniem jakiejś ogromnej afery czy głośną śmiercią spowodowaną przez funkcjonariuszy reżimu, jak to miało miejsce w 2022 r. po zamordowaniu Mahsy Amini przez policję obyczajową. W zasadzie nawet trudno określić konkretny powód wściekłości. Demonstranci wymieniają spadek kursu riala, niskie zarobki, ogólny brak perspektyw i zmęczenie reżimem. Tak ogólne stawianie sprawy świadczy o wysokim stopniu niezadowolenia kursem politycznym ajatollahów.
Trump chętny do działania
Protesty nakładają się na układankę globalną. Teheran jest jedną z trzech stolic – obok Mińska i Pjongjangu – które w sposób otwarty udzieliły Moskwie pomocy wojskowej w agresji na Ukrainę. Iran wysłał Rosji bezzałogowce uderzeniowe Szahed i podzielił się technologią, która pozwoliła na uruchomienie własnej produkcji. Kreml nie odwzajemnił się podobnym wsparciem, gdy Iran toczył w 2025 r. krótką wojnę z Izraelem, ale w ogólnym konflikcie z Zachodem Iran wciąż stoi po jego stronie, bo też Ali Chamenei nie ma specjalnie pola manewru. Dla Waszyngtonu reżim stanowi część osi zła niezależnie od tego, która partia dzierży stery. A Donald Trump sukcesem w postaci porwania Nicolása Maduro z Caracas wyraźnie się rozochocił.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.