Zebrać owoce arabskiej wiosny

Upadek Muammara Kadafiego powinien być świętowany nie tylko na ulicach Trypolisu i Misraty. Jego gwałtowny koniec stanowi sygnał dla innych dyktatorów w regionie: Baszar al-Assad w Syrii czy Ali Abdullah Saleh w Jemenie powinni przestać mieć złudzenia, że represje i przemoc zagwarantują im utrzymanie władzy.

Jednak droga do wprowadzenia zmian wciąż jest kręta. W Tunezji, w której zaczęła się arabska wiosna, odbyły się w ten weekend wybory. Kluczem do pomyślnej przyszłości całego regionu jest to, by były one uczciwe. Tunezja jest bowiem często stawiana za wzór, jako nowoczesne, świecki społeczeństwo islamskie, które wspiera równouprawnienie kobiet i tolerancję religijną.

Jednak wpływ Tunezji, najmniejszego państwa Afryki Północnej, jest ograniczony. Liczyć się będzie to, czy Egipt z 80 mln ludności zdoła doprowadzić podczas wyborów, które odbędą się w przyszłym miesiącu, do pokojowego przejścia do demokracji. Ustanowienie wiarygodnych instytucji, uczciwe wybory i wycofanie się armii z procesu politycznego będą kluczem do sukcesu arabskiej wiosny, nie tylko w najbardziej ludnym kraju regionu, ale również dla tych, którzy będę chcieli pójść w jego ślady.

Jeżeli wiosna nie ma się zamienić w zimę niezadowolenia, trzeba pokonać trzy dodatkowe wyzwania. Po pierwsze rozwiązany musi zostać podział wewnątrz ruchu islamistycznego na ultrakonserwatystów i liberałów. Choć partie islamistyczne stanowią ok. 30 proc. głosów w świecie arabskim, nie są już jedyną siłą opozycyjną. Po drugie, muszą zostać zniwelowane etniczne konflikty. To pilna potrzeba w takich krajach jak Syria i Egipt, w których przeciwnicy zmian cynicznie wykorzystują takie napięcia, by utrzymać władzę. I wreszcie, także na Zachodzie spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie sukcesu arabskiej rewolucji. Nowe rządy będą musiały zrównoważyć ekonomiczną liberalizację z żądaniami społeczeństw, które długo były wykluczane przez autorytarne i kleptokratyczne reżimy.

TŁUM. TK

© The Financial Times Limited 2011. All Rights Reserved