Bez społeczeństwa obywatelskiego nie ma silnych miast

Gdybym musiał w kilku słowach zdefiniować zarządzanie miastem, to określiłbym ten proces jako sztukę permanentnego podejmowania decyzji w zakresie dysponowania ograniczonymi zasobami. Każdy samorządowiec wie, że wiele decyzji podejmowanych jest na podstawie rozmaitych kryteriów, na które należy nałożyć jeszcze opinię publiczną. Zwykło się mawiać, że vox populi, vox Dei, ale co zrobić w sytuacji, gdy głos mieszkańców w określonej sprawie nie tyle jest zróżnicowany, ile wręcz diametralnie inny? Czy wyciąć drzewa, by zbudować nową drogę rowerową? Czy zbudować nowy plac zabaw, gdy mieszkańcy obawiają się potencjalnego hałasu? Codziennie stajemy przed setkami małych i dużych wyzwań, a kluczową rolę odgrywa tak naprawdę odpowiednie priorytetyzowanie podejmowanych działań, by możliwie optymalnie odpowiadać na potrzeby mieszkańców.