Gmina płaci za pobyt w DPS nie swojego dziecka

Ten problem został poruszony w interpelacji nr 25850 skierowanej przez posła PiS Marka Polaka do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Wskazuje, że kontaktujący się z nim przedstawiciele samorządów zwracają uwagę na często występującą konieczność ponoszenia przez wiele lat wydatków na utrzymanie dzieci, które nie są ich mieszkańcami. Przykładem może być sytuacja, w której małoletni jest umieszczany w pogotowiu opiekuńczym zlokalizowanym na terenie innej gminy niż miejsce jego zamieszkania, a następnie trafia on do DPS, który ma siedzibę w jeszcze innej gminie. W takim przypadku koszty pobytu dziecka do momentu uzyskania pełnoletności ponosi samorząd, w którym znajduje się pogotowie opiekuńcze, a nie ten, z którego ono pochodzi. Dlatego poseł pyta się, czy ministerstwo dostrzega ten problem, i planuje zmianę przepisów w tym zakresie. Proponuje on, aby cały ciężar utrzymania małoletniej osoby w placówce całodobowej opieki spoczywał na gminie, z której ona pochodzi.

Stanisław Szwed, wiceminister rodziny i polityki społecznej, w odpowiedzi na interpelację wyjaśnia, że zgodnie z art. 59 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.) decyzję o umieszczeniu w DPS oraz ustalającą opłatę za pobyt wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do placówki. Natomiast gminą właściwą, stosownie do art. 101 ustawy, jest samorząd, na terenie którego zamieszkiwała w dniu jej skierowania. Dodaje też, że ustawa o pomocy społecznej nie wprowadza odmiennych reguł ustalania miejsca zamieszkania i w tym zakresie opiera się na ogólnych zasadach wynikających z kodeksu cywilnego. Jego przepisy mówią zaś, że w przypadku osoby mającej opiekuna prawnego (a takiego mają często dzieci przebywające w pogotowiu opiekuńczym, będącym formą pieczy zastępczej), miejscem jej zamieszkania jest to, gdzie mieszka opiekun.