Turyści śmiecą, a gminy są w kropce

Jak mogą radzić sobie gminy turystyczne z dodatkową masą odpadów komunalnych zostawianych przez turystów w miejscach publicznych? I czy można zrobić tak, by również i oni partycypowali w kosztach ich utylizacji? Dziś to problem systemowy, na który można znaleźć co najwyżej doraźne rozwiązania. Nie są one idealne, a w większości przypadków mogą wręcz przysporzyć samorządom więcej problemów niż korzyści.

Sprawa wydaje się prosta wtedy, gdy gminnym systemem objęte są wszystkie nieruchomości niezamieszkałe, a więc również te, na których świadczone są usługi hotelarskie. Ale tylko pozornie, bo nie każda miejscowość turystyczna przyciąga na tyle, aby w niej nocować. A poza tym środki pochodzące z opłat od właścicieli hoteli czy pensjonatów są w odpowiedniej wysokości tylko wtedy, gdy nalicza się je tzw. metody od wody, zgodnie z art. 6j ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 888.). W przypadku pozostałych rodzajów nieruchomości niezamieszkałych stosowana jest klasyczna metoda – od liczby zadeklarowanych pojemników, w stosunku do których maksymalne stawki ustawowe były dotychczas poniżej rzeczywistych kosztów ich opróżniania (art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy). Ma się to jednak zmienić mocą najnowszej nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach będącej na ostatnim etapie prac legislacyjnych, która zakłada kilkukrotny wzrost stawek od zadeklarowanych pojemników.