Poprawa jakości życia mieszkańców to główne zadanie samorządowców

Przede wszystkim nie należy zapominać o sprawie zasadniczej - podstawowym zadaniem każdego gospodarza miasta, samorządowca, radnego jest dążenie do podnoszenia jakości życia mieszkańców. To nie podlega dyskusji. To dekalog.

Ale samo wykonywanie tego podstawowego zadania nie wystarczy. Zadaniami prezydenta i jego współpracowników są: informowanie, wyjaśnianie, konsultacja i przekonywanie do swoich racji. Czyli ciągły dialog, ciągłe wsłuchiwanie się w głos opinii publicznej. Ten dialog toczy się zarówno z podległymi pracownikami, jak i z radnymi i - co niezwykle ważne - z mieszkańcami.

Dialog z mieszkańcami jest najważniejszy. Przecież nie pracujemy dla siebie, nie pracujemy dla swoich partii, pracujemy dla mieszkańców naszego miasta. W mijającej kadencji odbyłem ponad trzy tysiące spotkań z mieszkańcami dzielnic, z przedstawicielami różnych środowisk i grup zawodowych. To nie był rytuał, to były ważne, merytoryczne spotkania, na których rozmawialiśmy o mieście, o dzielnicach, o sprawach nurtujących mieszkańców. Dzięki tym spotkaniom udało się zredefiniować i wypracować nowe strategie społeczne. To ponadto przeniesienie urzędu bliżej mieszkańców i wprowadzenie obywateli w zakres spraw miasta, często niewidzianych z perspektywy jednej dzielnicy. Bardzo ważna jest też apolityczność administracji. To warunek, by bez napięć i konfliktów mogła wykonywać nałożone na nią zadania, bez względu na zmiany na stanowisku prezydenta miasta. Przy wyborze najbliższych współpracowników - zastępców, sekretarza i skarbnika miasta - kieruję się przygotowaniem merytorycznym, doświadczeniem i cechami charakteru, a nie przynależnością partyjną.

Wielkim wyzwaniem jest przeobrażanie postaw urzędniczych w zachowania i postawy menedżerów. Urzędnik powinien być menedżerem samorządowym. By z otwartością, zaufaniem i ochotą wykonywał swoje obowiązki, by wychodził na przeciw interesantom. Miasto to nie tylko jego widoczna, materialna część. To także coś, co nazywamy duchem miejsca. Miasto to oczywiście budynki, drogi, wielkie i mniejsze inwestycje. Ale to także to coś, co pcha ludzi do działania, co powoduje, że ludzie, mieszkańcy czują z miastem więź, chcą dla miasta żyć i pracować.

Kierunek i dynamika zmian społecznych i gospodarczych w każdej społeczności zależą od trzech rodzajów kapitału: ludzkiego, społecznego i finansowego. Postawy, mentalność i indywidualne wybory ludzi mają decydujący wpływ na dwa pierwsze rodzaje kapitału. Polacy pomnożyli kapitał ludzki, są lepiej wykształceni niż na początku lat 90., bardziej zaradni, zamożniejsi. Gorzej radzimy sobie z pomnażaniem kapitału społecznego. Kapitał społeczny to zestaw wartości i norm etycznych wspólnych dla członków społeczności. To on umożliwia skuteczne współdziałanie. Powoduje wzajemne zaufanie. A ludzie, którzy wykazują wzajemne zaufanie, są w stanie osiągnąć więcej. Poziom kapitału społecznego decyduje o jakości współpracy, o gęstości sieci stowarzyszeń, gotowości do dotrzymywania umów i kontraktów. Sukces w przezwyciężaniu dylematów zbiorowego działania i samoniszczącego oportunizmu zależy w dużej mierze od poziomu odziedziczonego lub wypracowanego kapitału społecznego.

@RY1@i02/2010/233/i02.2010.233.207.002a.001.jpg@RY2@

Paweł Adamowicz, prezydent Gdańska

Paweł Adamowicz

prezydent Gdańska