Śledcza upomniana za dopuszczenie do przedawnienia

Sprawa dotyczy sytuacji z 2015 r., kiedy to obwiniona, będąc referentem sprawy dotyczącej nieumyślnego narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu noworodka, wydała postanowienie o postawieniu zarzutów lekarzowi z miejscowego szpitala. Jednak nie ogłosiła tego postanowienia oskarżonemu i nie przesłuchała go. W efekcie nie doszło do wszczęcia postępowania przeciw niemu (toczyło się ono dalej „w sprawie”). To o tyle istotne, że wszczęcie postępowania przeciw danej osobie wydłuża termin przedawnienia karalności. Ten zaś był już bliski - postanowienie o przedstawieniu zarzutów wydano 30 kwietnia, a karalność przedawniła się 18 czerwca. Prokurator zarzucono także bezzasadne zawieszenie śledztwa w oczekiwaniu na opinię biegłych z zakresu medycyny.

W efekcie powyższych zaniedbań należało umorzyć postępowanie, co naruszało prawnie chroniony interes strony pokrzywdzonej. Śledczej wytoczono więc postępowanie dyscyplinarne, ale sąd dyscyplinarny przy prokuratorze generalnym uniewinnił ją. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że obwiniona dokonała błędnej interpretacji przepisu art.102 k.k., uznając, że samo wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, bez konieczności jego ogłoszenia i przesłuchania w charakterze podejrzanego, powoduje przedłużenie karalności czynu o 5 lat. Wyrok ten zaskarżył zastępca rzecznika generalnego prokuratury. Zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów postępowania, co doprowadziło do niezasadnego uznania, że obwiniona nie ponosi odpowiedzialności za uchybienia. Domagał się wymierzenia jej kary nagany. Rozpatrująca sprawę w pierwszej instancji Izba Dyscyplinarna SN uznała obwinioną za winną i ukarała ją upomnieniem. Od tego wyroku odwołała się obrona.