Niedopuszczalna droga na skróty

W ostatnich miesiącach mamy do czynienia z rosnącą liczbą tymczasowych aresztowań. W czerwcu na łamach DGP ukazał się tekst informujący o wzroście tej liczby aż o 1/3 w ciągu roku (patrz Piotr Szymaniak "Rośnie liczba tymczasowo osadzonych w aresztach", DGP z 14 czerwca 2017 r. - przyp. red.). Dziennikarze informowali wówczas, że liczba takich osób przebywających w zakładach karnych i aresztach śledczych wynosi 6154. Ze statystyk Służby Więziennej wynika, że w lipcu było ich już 6404, a więc ich liczba stale rośnie. Tymczasem dla każdego prawnika karnisty jest oczywiste, że zanim sięgnie po najbardziej dolegliwy dla oskarżonego środek zapobiegawczy, sąd powinien w pierwszej kolejności rozważyć stosowanie środka nieizolacyjnego (alternatywnego). Taki nakaz wynika zarówno z kodeksu postępowania karnego ("Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, jeżeli wystarczający jest inny środek zapobiegawczy" - art. 257 par. 1 k.p.k.), jak też z art. 41 Konstytucji RP ("Każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie") oraz z gwarancji wynikających z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w brzmieniu nadanym jej przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. np. wyroki ETPC w sprawach: Chodecki przeciwko Polsce, Górski przeciwko Polsce, Iłowiecki przeciwko Polsce).