Sąd legitymizuje mowę nienawiści

Sprawa ma początek w 2017 r., kiedy dziennikarka TVP Oddział Gdańsk wysłała do redakcji TVP list sprzeciwu wobec sposobu prezentacji materiałów, apelując o rzetelność dziennikarską. Tłem było powołanie do rady programowej Henryka Jezierskiego, którego ewentualne powiązania z tajnymi służbami PRL były szeroko dyskutowane na wizji. List otwarty dziennikarki został następnie opublikowany w lokalnym portalu informacyjnym „Czas Pomorza” i stał się przyczynkiem do wniesienia przeciwko niej prywatnego aktu oskarżenia o zniesławienie. Warto podkreślić, że dziennikarka koncentrowała się w liście na jej zdaniem nierzetelnym materiale TVP, przytaczając przy okazji stwierdzenia, które padły w programie. Sąd Rejonowy w wyroku z 5 marca 2020 r. (sygn. akt. II K 909/18) nie uwzględnił tych okoliczności, uznał dziennikarkę za winną zniesławienia i nakazał jej m.in. publikację wyroku na należącym do Jezierskiego portalu „Moto media”. Wyrok ten następnie został podtrzymany przez SO w Gdańsku dnia 13 sierpnia 2020 r. (sygn. akt II V Ka 1157/20). Z uzasadnieniem wyroku zapoznaliśmy się dopiero nieco ponad tydzień temu, gdy został on doręczony skazanej.

Samo wykorzystanie środka ochrony reputacji w postaci art. 212 k.k. budzi mój stanowczy sprzeciw. Sprawy na gruncie tego artykułu są regularnie kwestionowane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, który uznaje, że odpowiedzialność karna za zniesławienie godzi w swobodę wypowiedzi. Dodatkowo sąd rozpoznający sprawę nie uwzględnił faktu, że oświadczenie skazanej było związane z jakością programów w TVP i troską o poziom dziennikarstwa, a tym samym leżało w interesie publicznym. Ponadto sąd rejonowy nie dokonał rozróżnienia pomiędzy twierdzeniami o faktach i opiniami, do czego jest zobowiązany na gruncie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.