Jakiego pułapu nie mogą przekroczyć prowizje

Czytelniczka chce zaciągnąć kredyt konsumencki w jednej z instytucji finansowych.

- Wartość kredytu to 2 tys. zł, tymczasem firma żąda 500 zł prowizji. Twierdzi, że jest to stała opłata niezależna od wysokości kredytu. Czy jest to dopuszczalne - pyta pani Halina z Bydgoszczy.

Nie. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł ostatnio w sprawie z odwołania jednej ze spółek od decyzji prezesa UOKiK, w której uznał on niektóre działania spółki za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Polegały one m.in. na pobieraniu od konsumentów łącznej kwoty wszystkich opłat i prowizji w wysokości przekraczającej 5 proc. kwoty udzielonego kredytu konsumenckiego i kolejnych kredytów odnawialnych (revolvingów).

Spółka, odwołując się od decyzji prezesa UOKiK, wniosła o jej częściowe uchylenie. Sąd w ustnym uzasadnieniu w całości podzielił twierdzenia prezesa UOKiK zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że spółka stosuje praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów polegające na pobieraniu od konsumentów łącznej kwoty wszystkich opłat, prowizji i innych kosztów (bez odsetek) w wysokości przekraczającej 5 proc. kwoty udzielonego kredytu konsumenckiego i kolejnych kredytów odnawialnych, co stanowi naruszenie art. 7a ustawy o kredycie konsumenckim.

Zdaniem sądu niekwestionowana w sprawie jest okoliczność, że są pobierane koszty stałe w wysokości 800 zł związane z udzieleniem pożyczki. Muszą więc zostać uwzględnione przy obliczaniu, czy kwota wszystkich opłat, prowizji oraz innych kosztów (do których należy ów stały koszt związany z udzieleniem pożyczki) związanych z zawarciem umowy kredytu konsumenckiego nie przekracza 5 proc. kwoty udzielonego kredytu. W decyzji wykazano zaś, że w każdym przypadku, gdy doliczy się do opłat, które zawsze oscylują na granicy 5 proc. kwoty kredytu, 800 zł stałego kosztu, pułap określony w art. 7a ustawy o kredycie konsumenckim zostanie przekroczony.

Adam Makosz

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 18 stycznia 2010 r., sygn. akt XVII Ama 52/09.