Kara za antykonkurencyjne porozumienia niewcielone w życie

@RY1@i02/2013/143/i02.2013.143.18300090b.802.jpg@RY2@

Michał Markowicz adwokat w kancelarii Schoenherr

Polskie i europejskie przepisy obejmują wszystkie antykonkurencyjne porozumienia, bez względu na to, czy wywarły one skutek na rynku, czy też nie. Wynika to z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz z art. 101 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu UE. Zgodnie tymi przepisami zabronione są porozumienia, których celem lub skutkiem jest ograniczenie konkurencji. O antykonkurencyjnym celu można mówić nawet wówczas, gdy strony nie wcieliły w życie porozumienia. Przykładowo konkurenci umówili się, że nie będą między sobą rywalizować na danym terenie, ale z powodu braku zaufania wobec siebie nie zrezygnowali z zabiegania o klientów na obszarze przypisanym drugiej stronie umowy. Nie wystąpił więc antykonkurencyjny skutek w postaci geograficznego podziału rynku. Mimo to porozumienie o takim podziale - samo przez się - ma antykonkurencyjny cel i jest zabronione.

Z drugiej strony możliwe jest, że na rynku ujawnił się antykonkurencyjny skutek, choć brak jest dowodów na istnienie antykonkurencyjnego celu. Przykładowo, ogłaszanie w prasie terminów i wysokości wprowadzania podwyżek na ceny towarów może przybrać formę zabronionej praktyki uzgodnionej. Jej skutkiem mogą być skoordynowane podwyżki cen towarów wprowadzane przez uczestników rynku w oparciu o te ogłoszenia.

Do stwierdzenia naruszenia przepisów antymonopolowych konieczne jest alternatywne udowodnienie antykonkurencyjnego celu albo skutku, choć zdarza się, że wykazane są obie te przesłanki. Przedsiębiorca nie może się bronić, twierdząc że był nieświadomy istnienia antykonkurencyjnego celu. Nie pomogą mu też twierdzenia, że nie miał zamiaru wywoływać antykonkurencyjnych skutków na rynku. Jednak przy wymiarze kary zapewne będą uwzględnione stopień i okoliczności naruszenia przepisów antymonopolowych.

Not. KT