Obowiązki informacyjne firm nie zawsze wynikają z przepisów

@RY1@i02/2013/042/i02.2013.042.18300090e.802.jpg@RY2@

Michał Markowicz, adwokat w kancelarii Schoenherr

Obowiązki te mogą wynikać wprost z norm prawnych, a także z całego procesu zawierania umowy z konsumentem i jej wykonania. Do pierwszej grupy zalicza się obowiązki informacyjne wynikające z ustawy o kredycie konsumenckim (informacje o stopie procentowej, opłatach i prowizjach), z ustawy o cenach (podawanie cen brutto produktów) czy z przepisów o odpowiedzialności za produkt niebezpieczny (informacja o prawie odstąpienia od umowy). Należy też wspomnieć o przepisach dotyczących sprzedaży konsumenckiej, które nakazują podawać m.in. nazwę towaru, dane o jego energochłonności czy określić producenta lub importera. Obowiązki informacyjne wynikające wprost z norm prawnych dotyczą również szerzej pojętego przekazywania informacji. Przykładowo, ustawa o działalności ubezpieczeniowej nakazuje zakładowi ubezpieczeń udostępniać informacje i dokumenty gromadzone w celu ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela.

Do drugiej grupy zalicza się te obowiązki informacyjne, które wiążą się z szeroko pojętą wymianą handlową. Chodzi tu przede wszystkim o reklamę. Przykładowo, za wprowadzającą w błąd uznaje się reklamę, która nie tylko zawiera dane nieprawdziwe, lecz też pomija istotne dla konsumenta informacje. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, momentem dla ustalenia, czy reklama wprowadza w błąd, jest ten, w którym konsument zdecydował o skorzystaniu z prezentowanych w niej możliwości, a nie dopiero gdy dokonywał zakupu (wyrok z 28 marca 2006 r., sygn. VI ACa 1027/05). Obowiązki informacyjne istnieją też na etapie wykonywania umowy. Przykładowo, prezes UOKiK uznał, że zbiorowe interesy konsumentów narusza żądanie rażąco wygórowanych opłat za kopie dokumentacji ubezpieczeniowej, które w praktyce utrudniały realizację prawa do informacji (decyzja z 15 czerwca 2005 r., sygn. DDK-10/05).

not. KT