Rekompensata należy się od każdej faktury

W art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych ustawodawca postanowił, że wierzycielowi od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika – i to bez wezwania – równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Ma to być rekompensata za koszty odzyskiwania należności. Oprócz kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również zwrot – w uzasadnionej wysokości – poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę. Co istotne, ww. przepis nie różnicuje podmiotów, wobec których można domagać się ww. rekompensaty, dotyczy więc również podmiotów publicznych. Istotne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z 11 grudnia 2015 r. (sygn. akt III CZP 94/15). Podkreślił, że: „Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy”. Z powyższego wynika, że uprawnienie dla przedsiębiorcy nie zależy od tego, czy poniósł on jakiś uszczerbek związany z opóźnieniami w płatnościach od kontrahenta.