Taksonomia UE: jak przedsiębiorstwa poradziły sobie z ujawnieniami za 2024 r. i jakie zmiany przyniesie Omnibus
Obowiązkowa atestacja, rozbieżności w praktykach rynkowych, trudności z dokumentacją techniczną – ujawnienia taksonomiczne za 2024 r. po raz pierwszy zostały poddane audytowi, co dla wielu firm stało się prawdziwym testem dojrzałości raportowania ESG. Mimo zauważalnej poprawy jakości danych przedsiębiorstwa nadal zmagają się z barierami formalnymi i interpretacyjnymi, a banki – z ograniczoną wartością wskaźnika zielonych aktywów. Tymczasem na horyzoncie pojawiają się zmiany w ramach pakietu Omnibus – uproszczenie technicznych kryteriów kwalifikacji i możliwość raportowania działalności tylko częściowo zgodnej z taksonomią mają przynieść większą przejrzystość i niższe koszty. Jednak firmy, które nie dostosują się do nowych standardów, mogą w przyszłości wypaść z kręgu beneficjentów finansowania.
Taksonomia UE stanowi jednolity system klasyfikacji, który definiuje, jakie typy działalności gospodarczej prowadzone przez organizację można uznać za zrównoważone środowiskowo. Stanowi ona także narzędzie, które określa stopień transformacji przedsiębiorstwa w kierunku zrównoważonego rozwoju poprzez podejmowanie określonych inwestycji. Taksonomia UE nie nakłada nakazów ani zakazów prowadzenia określonych działalności czy dezinwestycji w sektory wysokoemisyjne. Kładzie ona przede wszystkim nacisk na transparentność i możliwość porównywalności raportowanych danych.
Zgodnie z harmonogramem raportowania w 2025 r. przedsiębiorstwa niefinansowe po raz czwarty, a finansowe po raz trzeci, dokonały obowiązkowych ujawnień taksonomicznych. Ujawnienia za 2024 r. były jednak szczególne – po raz pierwszy zostały objęte obowiązkową weryfikacją przez niezależnego biegłego rewidenta. Przeanalizowaliśmy, jak przedsiębiorstwa poradziły sobie z tym nowym obowiązkiem.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.