Kiedy może wygasnąć mandat członka zarządu spółki z o.o. powołanego na czas nieoznaczony

@RY1@i02/2011/010/i02.2011.010.183.012c.001.jpg@RY2@

Tomasz Kański, radca prawny, partner w kancelarii Sołtysiński, Kawecki & Szlęzak

Kwestia powoływania członków zarządu spółki z o.o. na czas nieoznaczony nie jest bezpośrednio uregulowana w przepisach kodeksu spółek handlowych. Zarówno obecnie, jak i wcześniej, gdy obowiązywał kodeks handlowy, zgodnie przyjmuje się możliwość powoływania członków zarządu spółki z o.o. na czas nieoznaczony. W okresie obowiązywania kodeksu handlowego zakładano, że powołany na czas nieoznaczony członek zarządu zajmował swoje stanowisko aż do momentu jego odwołania, rezygnacji lub śmierci.

Kodeks spółek handlowych (k.s.h.) w odmienny sposób od kodeksu handlowego reguluje wygaśnięcie mandatu (patrz art. 202 par. 1 k.s.h i art. 196 k.h). Z tego powodu nastąpiła też zmiana w postrzeganiu momentu, z którym wygasa mandat członka powołanego na czas nieoznaczony. Na podstawie art. 202 par.1 k.s.h. przyjmuje się, że mandat członka powołanego na czas nieoznaczony wygasa także z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy urzędowania takiego członka.

Z praktyki wynika, że wspólnicy często zapominają o konieczności ponownego powoływania członków zarządu, powołanych uprzednio na czas nieoznaczony. W takich przypadkach członkowie zarządu pełnią dalej swoje funkcje, nie mając ku temu odpowiedniej prawnej legitymacji, co może skutkować negatywnymi konsekwencjami prawnymi dla spółki oraz tych osób. W celu uniknięcia takich problemów wskazane jest zawarcie w umowie spółki postanowień regulujących powoływanie zarządu na czas nieoznaczony. W szczególności warto sprecyzować przesłanki wygaśnięcia mandatu członków zarządu powoływanych na czas nieoznaczony. Umowa spółki może wyłączać zastosowanie postanowień art. 202 par. 1 k.s.h. i stanowić, że mandat członka powołanego na czas nieoznaczony wygasa wyłącznie w przypadku jego odwołania, śmierci lub rezygnacji. Dopuszczalność tego rozwiązania potwierdził SN w uchwale z 21 lipca 2010 r. (III CZP 23/10).

not. KT