Czy biuro turystyczne upada na innych zasadach

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 223, poz. 2268 ze zm.) nie zawiera szczególnej regulacji co do upadłości przedsiębiorcy świadczącego je w Polsce. To samo dotyczy biur świadczących usługi za granicą, jeżeli umowy z klientami zawierają na terytorium Polski. Dodajmy, że zawieranie na terytorium RP umów o organizowanie imprez turystycznych w imieniu przedsiębiorcy zagranicznego nieposiadającego siedziby w państwie członkowskim UE czy Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu - strony umowy o utworzeniu Europejskiego Obszaru Gospodarczego - lub Konfederacji Szwajcarskiej jest dopuszczalne, jeżeli przedsiębiorca ten prowadzi u nas działalność gospodarczą w formie oddziału. Warunki określa tu ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.). Definiuje ona oddział jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza jego siedzibą lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Tym samym ogłoszenie upadłości i wspólne dochodzenie roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych dłużników będących przedsiębiorcami podlega co do zasady ustawie z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1361 ze zm.). W świetle jej przepisów upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Dzieje się tak, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku - nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Jeżeli w RP znajduje się główny ośrodek działalności gospodarczej dłużnika, sprawy upadłościowe należą do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich. Sądom polskim przysługuje również jurysdykcja, gdy dłużnik prowadzi w RP działalność gospodarczą albo ma tu miejsce zamieszkania, siedzibę lub majątek. Przyjmuje się, iż sąd polski pozostaje właściwy do rozpoznania sprawy, jeżeli roszczenie dochodzone przeciwko przedsiębiorcy zagranicznemu wiąże się z działalnością oddziału mającego siedzibę na terytorium RP. Poza reżimem przewidzianym dla upadłości działania wierzycieli mogą opierać się na przepisach innych aktów prawnych (np. właściwych dla odpowiedzialności członków zarządu spółek z o.o., gdy biuro zostało utworzone w tej formie prawnej).

@RY1@i02/2012/215/i02.2012.215.21500030a.802.jpg@RY2@

dr Piotr Sokal, radca prawny

dr Piotr Sokal

radca prawny