Wyrok ETS z 10 września 2009 r., C 206/08

Okoliczność, że w ramach umowy dotyczącej usług kontrahent nie otrzymuje wynagrodzenia bezpośrednio od instytucji zamawiającej, lecz uprawniony jest do pobierania zapłaty od osób trzecich wystarcza, by taka umowa została uznana za koncesję na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 3 punkt substancje Dyrektywy 2004/17. W razie odpowiedzi przeczącej na to pytanie, sąd krajowy pyta, czy umowa może zostać uznana za koncesję na usługi, jeżeli kontrahent przejmuje całe ryzyko lub jego główną część od instytucji zamawiającej w zakresie podlegającej jej działalności, nawet jeśli ryzyko to jest bardzo ograniczone ze względu na uregulowania prawa publicznego w zakresie organizacji usługi w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) Dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 31 marca 2004 r.