Wyrok ETS z 10 września 2009 r., C 446/07

Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 z 20 grudnia 2000 r. należy dokonywać w taki sposób, że nazwy środka spożywczego zawierającej odniesienia geograficzne, której dotyczy wniosek o rejestrację jako chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, nie można uznać za rodzajową w okresie, w którym władze krajowe mogą przekazać ten wniosek Komisji Wspólnot Europejskich. Nie można przyjąć, że nazwa ma charakter rodzajowy, jeżeli Komisja nie dokonała rozstrzygnięcia. Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 2081/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2796/2000, w związku z art. 2 Dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odwołanie do miejsca, niezarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia lub jako chronione oznaczenie geograficzne, może być zgodnie z prawem stosowana pod warunkiem, że etykieta takiego produktu nie wprowadza w błąd przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta. Oceniając, czy tak jest w istocie, sąd krajowy może uwzględnić czas używania danej nazwy. Dobra wiara producenta lub detalisty nie ma znaczenia w tej kwestii.