Izolacja osoby z zaburzeniami musi mieć cel terapeutyczny

Sprawa dotyczyła Belga skazanego na siedem lat więzienia m.in. za zgwałcenie i molestowanie dwójki nieletnich. Ponieważ w trakcie odbywania kary mężczyzna zachowywał się agresywnie i popełnił kolejne przestępstwa, sąd w końcu nakazał umieścić go w specjalnym ośrodku dla sprawców z zaburzeniami psychicznymi, łączącego dyscyplinę więzienną z leczeniem. Od 2005 r. do 2015 r. osadzony trzykrotnie wnioskował o zwolnienie z zakładu, ale za każdym spotykał się z odmową. Zdaniem komisji odpowiedzialnej za podejmowanie w takich sprawach decyzji stan zdrowia mężczyzny i jego postępy w resocjalizacji nie napawały optymizmem. W dużej mierze wynikało to z faktu, że ze względu na barierę językową nie mógł korzystać on z opieki psychiatrycznej i psychoterapii (mówił jedynie po niemiecku). Dopiero po odwołaniu do sądu zapewniono mu pomoc psychiatry, z którym był się w stanie komunikować, a do tego wypłacono mu 75 tys. euro zadośćuczynienia za poniżające, nieludzkie traktowanie. W 2017 r. sprawca znowu ubiegał się o zwolnienie, ale kierownictwo ośrodka nadal uważało, że będzie on stwarzał zagrożenie na wolności. Ostatecznie komisja orzekła, że dalsza izolacja była zasadna, bo tylko pobyt w ośrodku gwarantuje, że mężczyzna dalej będzie się leczyć, a jednocześnie nie popełni nowego przestępstwa. W tym roku minęło 15 lat, od kiedy w nim przebywa.