Co mówi, a czego nie mówi wyrok C-19/20?
P r ocedura prejudycjalna, oparta na art. 267 TFUE, nie daje TSUE możliwości rozwiązania wszystkich polskich problemów na tle kredytów frankowych. Odpowiedzi TSUE są zawsze skrojone na miarę pytań sformułowanych przez sąd odsyłający. Oznacza to, że potencjał rozwiązania przez TSUE problemów danej jurysdykcji zależy przede wszystkim od treści pytań. Co więc zrozumiałe, wyrok C-19/20 przywołuje głównie dotychczasowy dorobek orzeczniczy TSUE, choć dookreśla pewne jego elementy w polskim kontekście.
TSUE uznał zatem, że zawarcie przez strony aneksu zmieniającego treść postanowienia nie wyłącza możliwości przeprowadzenia kontroli abuzywności postanowienia. Podpisanie aneksu musi być następstwem wolnej i świadomej zgody konsumenta na niepowołanie się na abuzywność – konsument musi wiedzieć, że usuwa z umowy warunek, który i tak go nie wiąże. Nowe postanowienie nie może być abuzywne.
Wyrok potwierdza niedopuszczalność częściowego wykreślenia (zmiany treści) nieuczciwego postanowienia. W tej sprawie rata kredytu była obliczana wedle kursu średniego NBP plus marża. Jednostronne ustalanie marży przez bank sąd krajowy uznał za abuzywne, zaproponował więc jej usunięcie, a pozostawienie średniego kursu. To utrzymałoby umowę w mocy, lecz zmieniłoby istotę klauzuli. TSUE potwierdził, że redukcja nie jest możliwa, ponieważ wykreślenie jest dopuszczalne tylko jeśli chodzi o odrębne zobowiązanie umowne (postanowienie), i to nawet w sytuacji, kiedy istnieje przepis krajowy dotyczący takiego postanowienia. Niedopuszczalność redukcji sprawia, że utrzymanie umowy jest mniej pewne, o czym zdecyduje jednak sąd krajowy.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.