Przewozy drogowe do i z Wielkiej Brytanii po brexicie
Umowa między UE a Zjednoczonym Królestwem rozciąga w dużej mierze stosowane do przewozów zasady, które dotychczas uregulowane były w prawie unijnym, ale jednocześnie wprowadza pewne ograniczenia. Wskazujemy zatem, na jakich warunkach polskie firmy transportowe mogą wykonywać przewozy na Wyspy, jakie dokumenty i zezwolenia powinny posiadać, z czym mogą być problemy.
Jedną z branż, która szczególnie odczuwa skutki tego, że od 1 stycznia 2021 r. Wielka Brytania stała się dla nas państwem trzecim, jest transport. Polscy przewoźnicy wykonywali do tej pory ok. 500 tys. przewozów przez kanał La Manche rocznie, a kierunek brytyjski był czwartym co do wielkości rynkiem obsługiwanym przez nasze firmy transportowe.
Bardzo ważną kwestią są dla przewoźników zasady i warunki określające dostęp do tego rynku. Odpowiednie uregulowania zawarto w umowie o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Płn. (Dz.Urz. UE z 2020 r. L 444, s. 14; dalej: umowa o handlu i współpracy), która zajęła miejsce stosowanego w tym zakresie do 31 grudnia 2020 r. prawa unijnego. W przypadku przewozów dwustronnych, tranzytowych i przewozów typu cross-trade wykonywanych pomiędzy innymi państwami członkowskimi UE a Wielką Brytanią postanowienia te znaleźć można w pozycji trzeciej „Transport drogowy” części drugiej umowy pt. „Handel, transport, rybołówstwo i inne” oraz w dodatkach i załącznikach do tego porozumienia. Wprawdzie umowa o handlu i współpracy nie została jeszcze ratyfikowana przez państwa członkowskie, ale obowiązuje na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej o jej tymczasowym stosowaniu. Problemem może być ewentualne jej odrzucenie przez jedno lub kilka unijnych państw, ale jest to mało prawdopodobne.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.