Dezinformacja versus wolność wypowiedzi

Stan faktyczny jest zbliżony do tego w wielu sprawach, jakie obiegły opinię publiczną również w Polsce. Właścicielka salonu manicure w Rosji zamieściła na Instagramie post, w którym podała w wątpliwość rządowe dane o liczbie przypadków COVID-19 i sugerowała, że istnieją motywy finansowe dla zawyżania statystyk. Kilka dni później została ukarana grzywną (w przeliczeniu ok. 2 tys. zł) na podstawie rosyjskiego prawa administracyjnego za „rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji”. W związku z nałożeniem grzywny Avagyan zwróciła się do Strasburga ze skargą, zarzucając Rosji naruszenie art. 10 konwencji (wolność wyrażania opinii).

Trybunał zastosował klasyczny test trójstopniowy: legalność, uzasadniony cel i proporcjonalność. Uznał, że ingerencja miała podstawę prawną i że ochrona zdrowia publicznego w czasie pandemii była celem uzasadnionym. To kwestia proporcjonalności okazała się kluczowa. Sąd podkreślił, że skarżąca nie była dziennikarką ani osobą opiniotwórczą, miała małą liczbę obserwujących, a jej wpis szybko został skomentowany i podważony przez innego użytkownika. Co więcej, sądy krajowe nie zbadały jej intencji ani nie wykazały, że jej wypowiedź stanowiła realne zagrożenie dla zdrowia publicznego. W tych okolicznościach trybunał uznał, że ingerencja nie była uzasadniona i stwierdził naruszenie prawa do wolności słowa.