Kary pieniężne tylko w kraju, gdzie są zakazy

Rozporządzenie Rady WE nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ustanawia jednolity system ochrony we wszystkich państwach członkowskich. Mechanizm polega na tym, że wszędzie działają specjalnie wyznaczone sądy właściwe w sprawach wspólnotowych znaków towarowych. Orzekają one w przedmiocie naruszeń praw do wspólnotowych znaków i - jeżeli prawo krajowe na to pozwala - rozpatrują powództwa dotyczące groźby naruszenia praw wynikających z rejestracji takich znaków. W razie więc stwierdzenia naruszenia lub choćby prawdopodobieństwa pojawienia się takiego stanu rzeczy sąd do spraw wspólnotowych znaków orzeka zakaz dalszego bezprawnego działania. Stosuje również środki zapewniające przestrzeganie tego zakazu.

Francuski web łącznik

Przyczyną, dla której luksemburski Trybunał Sprawiedliwości zajął się ochroną wspólnotowych znaków towarowych, było pytanie francuskiego Cour de cassation (sądu kasacyjnego). Chodziło o ustalenie, czy zakaz naruszania praw do takiego europejskiego znaku rozciąga się na terytorium całej Unii, czy też można ograniczyć skutki orzeczenia właściwego sądu krajowego do terytorium jednego państwa. Spółka Chronopost, która jest właścicielką francuskiego i wspólnotowego znaku towarowego WEBSHIPPING wniosła bowiem powództwo przeciwko DHL Express France SAS (następcy prawnemu DHL International). Było ono skutkiem tego, że pozwany przedsiębiorca naruszał prawa powódki wynikające z rejestracji znaku towarowego. Wykonywał podobne usługi, używając podobnej dla nich nazwy. Oferował zarządzanie łańcuchem dostaw przesyłek ekspresowych online. Tymczasem to Chronopost zarejestrowała znak dla usług logistycznych i przekazywania danych oraz dla odbioru i dostarczania przesyłek oraz zarządzania łańcuchem ekspresowych dostaw. Orzekający w sprawie tribunal de grande instance de Paris, sąd właściwy we Francji do rozpatrywania spraw dotyczących wspólnotowych znaków towarowych, zakazał DHL-owi pod groźbą okresowej kary pieniężnej używania oznaczeń WEBSHIPPING i WEB SHIPPING. Wyrok dotyczył jednak tylko terytorium Francji. Obie spółki zaskarżały więc to orzeczenie.

W całej Wspólnocie

Trybunał odpowiedział francuskiemu sądowi kasacyjnemu, że co do zasady zakaz orzeczony przez sąd krajowy rozciąga się na obszar całej Unii. W przeciwnym razie wyłączne prawo przyznane właścicielowi znaku towarowego nie pełniłoby swej funkcji. Terytorialny zasięg obowiązywania orzeczonego zakazu może zostać ograniczony jedynie, gdyby sąd stwierdził, że używanie oznaczenia nie może negatywnie wpływać na funkcje pełnione przez znak, np. z powodu różnic językowych. Wówczas zakaz powinien ograniczać się do określonego obszaru.

Co do środków przymusu orzeczonych na podstawie prawa krajowego, takich jak okresowa kara pieniężna uiszczana w przypadku niezastosowania się do zakazu, to powinny one wywoływać skutki także w innych państwach członkowskich. Środki karne mogą być bowiem skuteczne tylko wtedy, kiedy obowiązują na tym samym terytorium, co orzeczony zakaz.

Tak więc żeby zapewnić przestrzeganie ochrony znaku, w przypadku wystąpienia do sądu państwa członkowskiego, w którym zakaz został pogwałcony, sąd ów musi uznać i opatrzyć klauzulą wykonalności orzeczenie wraz z zastosowanymi w nim środkami przymusu, stosownie do norm i procedur przewidzianych przez jego prawo krajowe.

Sankcje karne, jak np. określona kara pieniężna, mogą być skuteczne tylko wtedy, gdy obowiązują na tym samym terytorium co określony zakaz, do którego firma się nie zastosowała

dobromila.niedzielska@infor.pl